توی همین چنتا پست اخیر بود که داشتم میگفتم که آره من خیلی به جزییات آدما توجه میکنم و از همین جزییات رفتاری، ظاهری و باطنی که برای افراد وجود داره اونا رو تو ذهنم به یه نوعی قضاوت میکنم. تا مدتها یعنی دقیقا تا همین 1-2 سال پیش به این ویژگی که داشتم میبالیدم و توی دلم میگفتم که بابا ممل تو دیگه کی هستی.
البته الان احتمالا با خودتون میگید اصلا چه کاریه آدم بقیه رو قضاوت کنه. در اصل این کار برای من قضاوت نیست فقط به نظرم بهترین اسمی که میشه روش گذاشت قضاوته. من هدفم از این کار این بوده و هست که آدما رو بهتر بشناسم، اینطوری میتونم توی رابطه با این آدما و هر آدم دیگه برای خودم تصمیم بهتری بگیرم یا مثلا حد صمیمیتم رو برای این آدما از قبل بدونم که تا کجا اجازه میدم به خودم که به این آدما یا این آدما به من نزدیک بشن. یه جورایی شاید یه جور مکانیسم دفاعی درونی باشه برای اینکه بتونم خود واقعیمو از آدما مخفی نگه دارم.
آره، داشتم میگفتم که خیلی به خودم میبالیدم تا اینکه حدود همون 2 سال پیش در مورد یه فرد به خصوصی کاملا، کاملا و کاملا اشتباه میکردم. بعد از اینکه رفتار عجیب این آدم رو دیدم با خودم گفتم خب توی این 1-2 سالی که طرف رو میشناختم چه جوری نتونستم به این نتیجه برسم که این آدم شدیدا و بازم میگم شدیدا خاصیت دورویی و تمام توصیفات مشابه رو داره؟ جدا از شوک این ماجرا که چرا شرلوک هولمز درونم اینقدر ناکارآمد بوده، نشسته بودم به این فکر میکردم که کجا کمکاری ذهنی کردم که از دستم در رفته. قسمت بد ماجرا اینه که جواشو گرفتم. بعد از اون، یه ذره به خودم شک کردم که بعضی وقتا زیادی خوشبینانه به ماهیت انسان نگاه میکنم (دقیقا همون مشکل قبلی) و باید سختگیرتر و واقعبینتر باشم. حقیقت اینه که من همیشه توی ذهنم میترسم که در مورد یه نفر فارغ از تحلیلهای دقیق ذهنی خودم خیلی احساسی اونو بد بدونم یا اونو خوب بدونم که دقیقا راجع به این شخص خاص، این اشتباهو کردم. واضحترش این بود که لطفهایی که این فرد به من کرده بود کاملا جنبه نمایشی و وسیلهای داشت برای چیز عجیبی که خودش تو ذهنش میخواست. خلاصه بعد از این گفتم که نه، ممل باید تمرکزتو بیشتر کنی و این یکی از دستت در رفت.
اند گس وات؟ همون داستان تکراری و ابلهانهتر در مورد یه فرد دیگه که حتی این مدتی که اینجا مینوشتم خودم رو در برابرش مقصر میدونستم اما اینجوری نبود. من واقعا کاملا الکی نسبت به خودم در قبال این فرد عذاب وجدان داشتم. توی ذهنم میگفتم به هر حال تو کاری کردی که اونو ناراحت کردی و باید بتونی جبران کنی، خب باشه. از همه اینا بدتر این بود که دقیقا تمام رفتارای این فرد رو میدیدم و میگفتم نه اینطوری نیست، تو باید یه کم ملایمتر و آرومتر برخورد کنی. اینطوری نبود. اصلا اینطوری نبود و هزاران بار بدتر از چیزی بود که باید میبود.
همه اینا رو گفتم که اگه توجه به جزییات برام خیلی اهمیت داشته یا مثلا به خودم میبالیدم، حقیقت اینه که نه، اصلا از این خبرا نبوده و تماما من جاهایی بوده که راجع به آدما سوتی دادم یا مثلا به اون موردی که باید دقت میکردم بیتوجهی سگ کردم. نتیجتا این بود که ذهنمو امروز درگیر کرده بود که به هیچ وجه فکر نکنم گوز خاصی هستم و به همین سبک زندگی دوری از آدمها با فاصله منطقی پایبند باشم چون به نظرم همه آدما برای زندگی اجتماعی کامل آماده نیستن و گوشه گیری بخشی از زندگیه و شاید از تحمل اجباری افراد کمتر دردآور باشه.
یه چیز دیگه هم دلم میخواد در ادامه اراجیفی که نوشتم اضافه کنم و اونم اینکه هیچکدوم از این دو تجربه بدی که داشتم عاشقانه نبوده و توی همون موضوع دوستی بوده و چه بسا که اصلا این موضوع ربطی به جنسیت خاصی هم نداره. تمام بر اساس افکار درونی و تجربه من بوده. شاید بخشی از خاطراتم باشه که چند سال دیگه بهش نگاه کنم بگم آها، عجب احمقی بودم یا خیلی نادر پیش بیاد بگم واو چه قدر خوب، چه قدر خوب.