شب، سکوت و هزاران درد تسکین یافته نشده، آیا ثمره ما از زندگی این است، پدر؟
برتافتیم از درد و ماندیم به درد که برسد روزی که بخندیم و پر شیم، مثل خورشید، نورانی.
جنگیدیم و باختیم و لای خرابههای دلمون عزا گرفتیم، پدر.
آخرش نه ما آن شدیم و نه آن ما شد، پدر.
نمیدونم اینو از کجام دراوردم ولی تراوشات 2 شب به بعد مغزمه. حس میکنم بغضی وقتا مغزم برخلاف شخصیت و اصول زندیگم ادبی فکر میکنه یا جدی فکر میکنه. تمام تلاشم رو کردم جدی نگیرم، هیچی رو. بعضی وقتا هم شد برخلاف چیزایی که بهش اعتقاد دارم عمل کردم. بعضی وقتا هم تلاشمو برای چیزایی گذاشتم که خالی از ارزش بودن و هیجوقت ارزشمند نشدند. چرا؟ مشکل کجا بود؟ مشکل من بودم یا اونا بودن؟
قشنگ حس میکنم همه زندگیم رو سوال گرفته، کلی سوال بیجواب و هر روز هم به این سوالا اضافه میشه. کوچکترین سوال دیروز میشه بزرگترین سوال امروز. کوچکترین شادی دیروزم میشه بزرگترین شادی امروز. شاید دیروز کنار هم نشستن از خاطرات گفتن برای هم برامون عادت شده بود اما الان به ندرت این اتفاق میوفته و عمیقا از اینکه اتفاق میوفته خوشحالم. مسافرت رفتن یه چیز عادی شده بود اما الان نزدیک سه ساله که هیچ مسافرتی، حداقل تفریحی نرفتم. شاید خیلی وقته که تو زندگیم خوش نگذروندم. اینقدر این سایه زندگی نکردم روی زندگیم و خودم بزرک و کوچیک شده که معنی زندگی کردن از یادم رفته. جدی میگم، چسناله نمیکنم. شاید اگه این مدت به جای دلیل برای نبودن، دنبال دلیل برای بودن، بودم به یه جایی رسیده بودم. ولی همیشه داستانها یه پایانی دارن شاید یه مقدار دراماتیک شاید یه مقدار بیمعنی و شایدم آبکی. امیدوارم پایان من یه جور پایان آرامش بخش باشه برای هر کسی که قراره درگیر این پایان بشه و در آخر بگم که؛
«ای داد که چه سفری پیش رو داری، پسرجان»