اولین‌ها

برای من همیشه اولین بارها بسیار بسیار به یاد موندنیه. می‌تونم حتی تا سال‌ها از جنس حسی که اون لحظه داشتم، استشمام کنم و لذت ببرم. بعد از یه مدت کم کم اون لحظه کم‌رنگ میشه و خیلی برام ترسناک میشه که وای خدای من داره یادم میره. رسما انگار یه تیکه از وجودم همزمان با کمرنگ شدن اون خاطره کنده میشه.

بله، من امروز صبحم رو با فکر کردن به این چیزا شروع کردم. تمام فکرمو پایین و بالا کردم که در نهایت برسم به خاطرات ناب. خاطراتی که توشون تپش‌های قلب لذت بخش نهفته بوده. مثل اولین باری که کسی که دوسش دارم رو بوسیدم. مثل اولین باری که به کسی که از ته دل دوسش داشتم، گفتم دوست دارم. مثل اولین باری که ازش شنیدم که دوستم داره. مثل اولین باری که باکرگیم رو از دست دادم. شاید آدم به خصوصی هیچوقت برام نبوده باشع اما واقعا فرآیند بیگ دیلی برام بود اون لحظه. مثل اولین باری با کسی که دوسش دارم خوابیدم. اولین باری که حاضر شدم دیدن فیلم مورد علاقمو با کسی تقسیم کنم. اولین باری که کادوی تولد از یه دوست گرفتم. اولین باری که نهار رو با دوستام بیرون رفتم. اولین باری که میزبان یه مهمونی بودم. اولین باری که با دوستام به سفر رفتم. تمام این اولین بارهایی که تپش قلب گرفته بودم که بالاخره گویا وقتش رسیده این اتفاق برای من بیوفته. شاید هم یه روز اولین باری که خواهم مرد.

خیلی وقته که دیگه اولین باری برام وجود نداره. خیلی وقته اون تپش قلب خالص و هیجانی برام اتفاق نیوفتاده. بعد از یه مدت نه تنها این خاطرات برام کمرنگ شدن بلکه تکراری شدن لحظات آزاردهنده شده. یادمه اولین باری که متوجه شدم که این خاطرات کمرنگ میشن برای موقعی بود که من 18 سالم بود و وقتی شروع به مرور کردم یادم افتاد که صدای یه نفر از حافظم پاک شده. دیگه یادم نمیومد تون صداش چجوری بوده. فقط چهره‌اش به یادم مونده بود. بعدها بزرگتر شدم و فهمیدم صدا اولین چیزی که از ذهنم پاک میشه و تصویر آخرین. تقریبا تصویر افراد هیچوقت از ذهنم پاک نمیشه. نمیدونم قبلا گفته بودم یا نه، من هر چقدر حافظه تصویری جالبی دارم، حافظه شنیداری افتضاحی دارم. اینقدر افتضاح که به سختی می‌تونم آهنگی رو حفظ باشم یا حتی اسامی رو به خاطر بیارم. به جاش تصاویر 15 سال پیش با کیفیت وحشتناکی همیشه آماده و قابل مروره.

خلاصه زندگی حاصل از اولین‌هاست. یه سری از اولین‌ها اینقدر تکرار میشن که نقطه آغاز خودشون رو گم می‌کنن. یه سریاشون میشن اولین و شاید آخرین، مثل دوست داشتن. یه سریاشون هم نادرن، اینقدر نادر که همچنان اولینشون مثل در گرانبهایی در ذهن می‌درخشه.