آیا واقعا حس تنهایی میکنم؟
-بله
آیا واقعا این بهترین تصمیم بوده؟
-نه
اوضاع میتونست بدتر باشه؟
-بله
جدا کردن آخرین قسمت از زندگی گذشته یعنی بالاخره میتونم فارغ از آدمای گذشته که بتونم زندگی کنم. دیگه اونقدر لازم نیست که بهشون توضیح بدم چرا نیستم و نمیخوام باشم. این تنهایی آزاردهنده هست اما حداقل یه آرامش نسبی پیدا کردم.
امروز که داشتم راجعبه مل فکر میکردم که توی آخرین حرفایی که بهم زد، گفتش که «بهتر از من پیدا نمیکنی». نمیتونم بگم چقدر جملش درست یا غلطه ولی اینو میتونم بگم که هیچوقت نتونست منو درک کنه. من خیلی سعی کردم احوالاتمو براش توضیح بدم که بهتر درک کنه اما یه مشکل بزرگی وجود داشت، اون من واقعیم نبود. اینکه دقیقا به چه جور آدمی توی زندگیم نیاز دارم رو نمیدونم. راجعبهشم فکر نکردم و اصلا علاقهای برای شروع صحبت با کسی ندارم. به نظرم تا وقتی که به حال خودم مسلط نشم، نمیتونم به ارتباط اجتماعیم ادامه بدم.
البته فقط یه فرد هست در حال حاضر باهاش ارتباط دارم و علاقه ارتباط باهاش رو دارم، اسمشم میذارم پریاندیل. چرا؟ توضیحش برام سخت نیست، حقیقت اینه که مجبور نیستم خودمو ازش مخفی کنم.
از سری افکاری که داشتم این بود که شروع امسال با پایان سال قبل خیلی تفاوتی نمیکنه، همون گوه سابقه. فقط یه موضوعی بود که همیشه داشت آزارم میداد، اونم این بود که توی صحبتهایی در طول روز با این و اون داشتم خیلی از خاطراتم میگفتم. وقتی داشتم به این فکر میکردم که چرا من اینقدر خاطره تعریف میکنم، به این نتیجه رسیدم که این خاطرات از روی جهان دیدگی و پختگی نیست و فقط از روی حسرت خوردن از روزای گذشتهاس. خلاصه به عنوان تنها تغییری که با شروع سال جدید بخوام به خودم بدم اینه که در اون صندوف لعنتی خاطرات رو ببندم، ققل کنم و به زبون نیارمش.
در مورد گربمم که خیلی ماتمش رو گرفته بودم که به نظر میاد رو به بهبوده. حداقل علائمی که از خودش نشون میده اینطوریه. من به درد زندگی آدما نخوردم شاید بتونم دوای درد یه گربه باشم، چه میدونم.
در آخرم، مثل دفعههای قبل، اگر منو میشناسی و اینو میخونی، هیچوقت به روم نیار که خوندیش.