هیچوقت توی زندگیم به این اندازه حالم افتضاح نبوده، بد نه، افتضاح. این حجم از استرس و کوفت و زهرماری که هر روز دارم تحمل می‌کنم نمی‌دونم برای چیه. قضیه برام دیگه اینطوری نیست که خب ممل جان شما افسردگی داری و باید بری پیش تراپیست، قضیه اینه ممل جان هیچ غلطی نمی‌تونی بکنی. بذارید یه مثال بزنم شاید بتونم بهتر روشن کنم؛ من حتی توی انجام ساده‌ترین کارهای زندگیمم مشکل دارم مثل خرید کردن و خشکشویی رفتن. حالا فرض کنید بخوام کار بزرگی تو زندگیم انجام بدم، قطعا زیرش می‌رینم، بی‌برو و برگرد.
حتی این مشکل به اینجا رسیده که دیگه تراپیست نمی‌رم، تا جایی که می‌تونم از دوستام تو موقعیت‌های جدی فاصله می‌گیرم و کلا دلم می‌خواد تنها و منزوی باشم.
راستش دلم نمی‌خواد که حالم خوب شه، نه که بخوام جلب توجه کنما، دلم می‌خواد تموم شه و تموم شم. من می‌دونم با تحمل مشکلات الان کمتر میشه اما مشکلات و حد تحمل خیلی وقته که فاصلشون زیاد شده. خلاصه برای همین چیزا میگم کاشکی تموم شه و منم باهاش تموم شم، فکر کنم اینم برای همه بهتره.
سعیمو می‌خوام بکنم بیشتر بنویسم، حداقل این تنها کاری هست که الان از دستم برمیاد شاید حالمو بهتر کرد، هو نوز؟
