فاصلهی بین دوست داشتن و نفرت داشتن چند ثانیهاس. این قضیه تا حدودی هم دوطرفس. اینجوری که هم از نفرت میشه به دوست داشتن رسید و هم از دوست داشتن به نفرت. خب برای اکثر آدمهایی که میشناسم از دوست داشتن به نفرت رسیده. حقیقتش معنای دوست داشتن یا نفرت داشتن رو دقیقا نمیدونم. بارها بهش فکر کردم. بهتر بگم، بارها در سالهای مختلف بهش فکر کردم و خب هیچوقت نتیجه خاصی برام نداشت. شاید کاملترین تعریفی که از دوست داشتن الان دارم اینه که یک چیز، حالا میخواد آدم باشه یا شی باشه یا حیوون باشه، جدای از تمام اشکالاتی که داره ستایش کنی. از اون طرف نفرت برای من میشه، فقط و فقط اشکالات و اشتباهاتش رو ببینی و توی وجودت نفی کنی.
مطمئنم خیلی تعریف احمقانهای هستش چون باور دارم که تبدیل این دو به هم فقط چند ثانیه طول خواهد کشید. کلا تمام حسهای انسان پیچیده هستن و قابل تعریف نیستن. همه اینا رو گفتم که برسم به این نقطه که سوالمو براتون بگم؛ دوست نداشتن اشتباهتره یا دوست داشتن؟
شاید خیلی منفی گرایانه باشه این قضیه اما توی ذهنم من هم دوست داشتن اشتباهه هم دوست نداشتن. دوست داشتن برام از این بابت اشتباهه که ممکنه کسی رو دوست داشته باشی و اون تورو دوست نداشته باشه. برای دوست نداشتن هم این داستان صادقه. قسمت دردناکتر اینکه دوست داشتنی که برای چمد لحظه از بین بره.
مثلا بعضی وقتا نمیتونم ناراحتیم رو حتی از کسی که قلبا دوسش دارم انکار کنم ولی بازم قلبم دوسش دارم. انگار شما یه موجودی رو دوست داری که هر بار بهش محبت میکنی یه تیکه از وجودت رو میکنه ولی بازم شما بهش محبت میکنی. حتی با وجود اینکه چیزی نمونده بهش محبت میکنی.
بعضی وقتا هم اینقدر غرق نفرت و دوست نداشتن میشم که یادم میره اصلا دوست داشتن چه شکلیه. از هر طرف به قضیه نگاه میکنم خیلی خر تو خر عجیبیه. دوست داشتن؟ دوست نداشتن؟ نفرت داشتن؟ نفرت نداشتن؟
واقعا نمیتونم بگم نسبت به یه کسی نفرت دارم چون بارها زمان بهم ثابت کرده که غلط کردم. یادمه یه «ز» نامی بود که من همیشه ازش بدم میومد. اینقدری بدم میومد که حاضر نبودم جایی حضور داره باشم، بیدلیل. بعد از چند سال، بدون اینکه حتی ارتباطی بینمون باشه، یهو تو یه جایی هم صحبت شدیم و دیدم وای چقدر این آدم نازنینه و خاک بر سر من که اینطوری راجع بهش فکر میکردم. برای همین هیچوقت به کسی اطلاق نمیکنم که ازت متنفرم.
سو، رسیدیم به اینجا دوست داشتن اشتباهتره یا دوست نداشتن؟ در حال حاضر، دلم میخواد هیچ کسی رو دوست نداشته باشم. دلم میخواد به تنهاترین شکل ممکن یه زمانی رو سپری کنم. دلم میخواد اینقدر بهم فشار بیاد که دیگه هیچکدوم از احساسهای انسانیم کار نکنه و صرفا از یه روزی به بعد بهم به چشم یه دیوونه نگام کنن. یه کسی که چیزی حالیش نمیشه. این بعد از پاک شدن حافظم بزرگترین آرزوم هست. البته هیچکدوم از این آرزوها خیلی در دسترس نیستن پس اگه بخوام آرزویی کنم که بهش نزدیکتر باشم، اینه که یه شب بخوابم و دیگه فردا صبحی رو نبینم. در آرومترین حالت ممکن، همه چی پایان پیدا کنه. حالا بعد از اون موقع هرکی اینجا رو خوند، خوند.
پس، ممل الان به نظرش، گویا دوست داشتن اشتباهتره، با مداد یادداشت میکنیم.