در باب ادامه دادن احتمالاً انگیزه خیلی نقش مهمی ایفا میکنه. اتفاقاً چند روز پیش داشتم یه مصاحبه از جری ساینفیلد میدیدم که توش میگفت در حقیقت این انرژی ادامه دادنه که مهمترین چیز برای بقاست. البته که دارم نقل به مضمون میکنم چون واقعاً حافظه و روانم این روزا به بدترین شکل ممکن داره کار میکنه. آره در حقیقت همون انرژی که جری ساینفیلد داشت در موردش حرف میزد از یه انگیزهای میاد که به هر دلیلی و از هر جهتی ایجاد میشه. اگر، اگر همه چی طبق روال معمول طی شه. برنامهریزی، هدف، انگیزه، مسیر شاید دشوار، دوباره انگیزه و در نهایت شاید رسیدن به هدف.
در این بین احتمالا توی لحظات سخت هم ممکنه یه نوری یا امیدی یا حتی یه خودباوری به سبب موفقیت در تجربیات گذشته بتونه یه سوخت موقتی برای ادامه مسیر مهیا کنه. بازم مطمئنم برای آدمای موفق و خوشبین هم تمام این تنظیمات به صورت فازی رخ میده. پس اساساً این فازی بودن مسیر اجتنابناپذیره. پس نباید قاعدتاً مقاومتی در موردش انجام داد. در تمام عمرم با همه تنفرم از همه موضوعات فازی به هیچ شکلی نمیتونم فازی بودن زندگی رو انکار کنم. پس این یه مورد رو با همه تنفر و زجر هم شده باید تحمل کنم.
بگذریم، اصلاً موضوع من این حرفا نیست. اصلاً پناه اوردنم به اینجا امید و بیمیلی نیست. استیصاله. درماندگیه. از اینکه هر راهی که میرم تهش بستس. هر کاری میکنم تهش نتیجه نداره. اگر تا چند وقت پیش به اندازه 56 واحد روشنایی وجود داشت الان این مقدار به اندکترین مققدار ممکن تقلیل پیدا کرده. تمام تواناییهای انسانیم در حال محو شدن و نابود شدن هستن. بدون ذرهای اغراق میگم که کالبد قراضهای که در شروع 31 سالگیم بهم هدیه داده شده داره از هم گسسته میشه. چه بسا که از روز اول هم اونقدرا هم به خوبی چفت نشده بود و خودمم از این موضوع آگاه بودم اما داشتم ادامه میدادم چون به هر دلیلی فکر میکردم که غریزه بقا باید، باید، باید به همه این چیزا غلبه کنه. نکرد و نمیکنه و نخواهد کرد.