
دیشب در خواب "جهنم" را دیدم.
چندی پیش هم خوابش را دیده بودم. حدود دو سال پیش. آن موقع دو نفر دستم را گرفته بودند و مرا به دروازه های جهنم نزدیک می کردند. هیچکس نبود. هرچه هم تقلا می کردم فایدهای نداشت. مرا از چند در ورودی جهنم گذراندند. نوشته های بالای درهای جهنم را می خواندم. "شهوت"، "خشم"، "حسد"، "کبر"، "طمع"، شکم پرستی". همان هفت گناه کبیره انجیل.
مرا به دروازه آخر نزدیک کردند:"تنبلی" تقلایم بیشتر شد و فریاد پشت فریاد که رهایم کنید! اما باز هم اثری نداشت. لحظه به لحظه به دروازه های جهنم نزدیکتر می شدم. دوباره فریاد زدم رهایم کنید! مرا برگردانید. قول می دهم تنبلی نکنم! ملک سمت چپم نگاهی به دیگری انداخت و نگاهی به من. گفت: می دانی چرا وارد جهنم می شوی؟ چون "بی اراده و سست عنصر" بودی! اینبار رهایت می کنیم ولی برگرد و درست عمل کن! بار دیگری در کار نیست...
و باز دیشب خواب "جهنم" را دیدم.
این بار داخل جهنم بودم. هوا مطبوع بود. باران می بارید. حال همه خوب بود. می خندیدند، سیگار می کشیدند و شعرهای "شاملو" می خواندند...
گمانم این "جهنم" جایی همین حوالی باشد.
همان زندانی باشد که برای خودمان ساخته ایم و از زندگی در آن لذت می بریم!