
قرض به خدا قطعا به معنی قرض مصطلح نیست( گرچه معنا نزدیک است) ما در فرض قرض به اشخاص پولی یا چیزی را میدهیم که بعدا عین آن را پس بگیریم ولی در مورد خدای کریم مطمئن هستیم که بهتر از چیزی که دادیم خواهیم گرفت ( و له اجر کریم).
قطعا انفاق و قرض ارتباط تنگاتنگی با هم دارند کما اینکه در سوره حدید در یک سیاق و در کنار یکدیگر قرار دارند و شاید بتوان گفت تفاوت انفاق و قرض در معرفت فرد به کرامت خدا و فهم فرد از باطن عمل است که فرض در قرض به خدا معامله با خداست و نه بخشش به خلق خدا.
صفت حسنه برای قرض به چه معنی است؟