یادم می آید سال 1388 و در اوج فتنه در دانشگاه علامه طباطبایی، دعوای سیاسی زیادی بین دانشجویان بود، وقتی به سراغ اساتید انقلابی می رفتیم معمولا یا وقت نداشتند که ما را هدایت کنند یا چیزی در چنته نداشتند و یا اینکه اخلاق و رفتار آنان، رغبت رجوع را از ما می گرفت.
اما بر عکس دانشجویان خصوصا ترم اولی ها به سرعت جذب اساتید غیر انقلابی و حتی معاند شده که علتی جز خوشرویی، وقت گذاری و صعه صدر در برابر دانشجویان نداشتند و آنان حرف باطل و غلط خویش را با روشی صحیح و احترام فراوان به دانشجویان منتقل کرده و اساتید انقلابی با وجود منطق خوب و ادله اثبات شدنی، نمی توانستند این اثرگذاری را داشته باشند.
حال که حضرت آقا بحث مهم جهاد تبیین را بیان کرده اند، این موضوع خود را بیشتر رخ می نماید، اینکه برای انجام تبیین نیاز به راهکار و روش داریم و چه روشی بهتر از خوشرویی و سعه صدر با مردم؛ اصلا اگر صعه صدر و احترام باشد، حتی دلایل ساده و کوچک هم می تواند منطق بزرگی ایجاد کند.
متاسفانه بارها مشاهده شده که عمده افراد مدعی انقلاب با دیگران برخورد مناسب نداشته و در مقابل یک اشتباه زود از کوره در می روند، ملا نقطه ای شده و مو از ماست می کشند، به راحتی یک رفتار ناصحیح را تا مرز تکفیر پیش کشیده و تا اثبات نکنند فلانی ضد نظام و انقلاب است دست بر نمی دارند.
بسیاری خنده و شوخی را با مردم و جوانان کنار گذاشته که انگار چهره و رفتار جدی آنان یک واجب شرعی در برابر دیگران است. چنان در همان برخورد نخست گارد آهنین می گیرند که فرد از ترس برچسب و رفتار تند آنان جرات مطرح کردن یک شبهه و سوال هم ندارد.
اینان نمی دانند که اگر قرارست جذبی داشته باشیم باید به سراغ افراد سیاه و خاکستری رفت نه سفید ها، باید آنها را تحویل گرفت و تکریم نمود، آنانی که موی بلندشان، لباس کوتاهشان، بد دهنیشان و پیام های غیر صحیحشان می گوید که باید به سرعت جذب شوند. اما ما دفع را بیش از جذب یاد گرفته و عمل می کنیم.
آری جهاد تبیین مهم است، مهمی که لازمه آن برخورد خوب و تکریم مردم و جوانانی است که مطمئنا بیش از محتوای سخن ما، قالب و روش بیان آن برایشان جذاب خواهد بود.
پس بیایید کمی مهربانتر باشیم که خود جهاد تبیین است.
نویسنده: سید محسن هاشمی