قلم به دست میگیرم مثل اولین روز مدرسه ام
و می نویسم اینبار اما بهانه دیگری دارم
چشم هایت را ببند و با من همراه شو
زمان را به عقب می برم
به زمانی که هفت ساله شدم
آن زمان که دل بستن برایم آسان ترین کار دنیا بود
و نمی دانستم رسم دنیا خلاف مدار دلبستگی می چرخد
کودکی بیش نبودم طبیعی است که نمی دانستم هرچه بیشتر خواهان کسی یا چیزی باشم ،دنیا فاصله را برایم بیشتر می‌کند
می خواندیم که (می زنم زمین هوا می‌ره...)اما نمی فهمیدیم که چیزی که هوا می رود و ما نمی دانیم که تا کجا؟
همان دلبستگی هاست
آن زمان که هنوز نیاموخته بودم که جهان گذرا است و انسان هایش...
آن زمان که فرا نگرفته بودم که زندگی چیزی جز رنج نیست
شاید تنها رنج روز اول مهرم گل بود ،گل
اما گذشت
سالها گذشت تا فهمیدم
زندگی جز رنج نیست
شاید زمانی استادم گفت اما باید زندگی میکردم تا بفهمم رنج را
رنج انتخاب
رنج ورود به مراحل جدید
رنج از دست دادن
وهزار رنج دیگر که همزاد بشر است....
رنج ها ویرانسراها را ویران تر میکنند تا عمارت های زبیا بسازند
اما ویرانه‌ی مارا بگذارید که ویرانه بماند ...
آن زمان که گمان می بردم همه انسان ها به ذهن های هم راه دارند همانگونه که به دل های هم...
فکر میکردم راز دل را نگفته میفهمند
و قضاوت را پیشه خود نمی کنند
می بینند ،می شنوند، محبت می کنند تا زخم به قلبی نزنند
کی گمان می کردم که انسان ها نشنیده نزدیکترین هایشان را به مَحکمه می‌برند، نشنیده حکم میدهند و قلب هاشان را اعدام می کنند.
از اولین سالی که فهمیدم اول مهر روز متفاوتی است تا کنون
تفاوتش برایم نوع غمش بوده
هر سال غمگین ترین روزم بود
تا با تاریخ ها و روزهای دیگری آشنا شدم ...
امروز دوباره اول مهر بود
اما رنج من گل نبود
زخمی بود که با هزار گل هم پر شدنی نیست
و این رنج امروز بود
و شاید خواهد بود تا زمانی که اول مهر ماه ادامه دارد ....
نمی دانم فلسفه این نیمه شب ها چیست که آدمی را اینگونه به چالش می کشد
و جدال میان عقل و قلب را راه می اندازد و خود به تماشا می نشنیدند
و من می دانم که تنها بازنده این نبرد من هستم ....
به بهانه اول مهرماه۱۴۰۵
مجهول ✍
⊰•⊰•⊰•⊰ @jenab_majhol ⊱•⊱•⊱•⊱
