من که ساعتها... حتی گاها تا خود صبح، فکرت ولم نمیکنه و همینجور به خودم میپیچم که مبادا....... سر و ته میشم. پشت و رو میشم. بلند میشم میرم پشت پنجره. نت رو وصل میکنم، چکت میکنم، نگات میکنم و دوباره و دوباره ...
فقط یه چیز بهم انرژی میده. اینکه روزا "عکست" رو بزارم روی دسکتاپ و در حالی که نگات میکنم آهنگ گوش بدم. حتی با هم حرف میزنیم و میگیم و میخندیم. جات خالیه حسابی! گاها جلو پلک زدنم رو هم میگیرم که بتونم بیشتر به چشم و ابروی اغواگرت، موهای رمزآلودت و لبخند بی نظیرت زل بزنم.
تنها کاری که مثل سابق میتونم بهش برسم، ورزش کردن کنار رودخونه س.
...................
یه چیزم بگم، اگه ممکنه عکس گیت هابت رو عوض کن. میترسم، میترسم که.... زبونم لال یکی دیگه....
