من کوتاه نمیآیم!
سقف هیچ آسمانی، در هیچ کجای دنیا، به قدری کوتاه نیست که من اجازه دهم تو به جای با صلابت راه رفتن، روی زانو هایت راه بروی.
به غیر از "تو" هیچ از دست دادنی من را نمیترساند، که دنیا پر است از زمین و کوه و دشت و فقط.... یک نیلوفر. پر است از آدم های دوست داشتنی، با ملیت ها و فرهنگ ها و اخلاقیات مختلف و فقط.... یک فرشته و حتی اگر یک روز از تمام این آدم ها خسته شده باشم فقط حوا میماند، دنیای من پر است از حیوان های با وفا و کشاورزی و گل و گیاه و موسیقی و شعر و فقط موسیقی گوش نواز صدای توست که برایم میماند!
در تمام این سالها، از دست دادن ها، نداشتن و کم آوردن ها، سخت بودن ها و دوری ها، هیچ کدامشان، گل نیلوفر مرداب زندگی من را پژمرده نکرده اند.
تو قدرتمند ترین آدم دنیا هستی، چرا که هنوز هم آرزو کردن و رویا بافتن را بلد هستی و من تشنه این نگاهت به هستی.
شب ها خوابی برایم نگذاشته ای که بخواهم خوابی ببینم ولی رویای پرواز کردن با تو امانم نمیدهد. بیشتر اوقات پشت پنجره خیره به آسمان در حسرت دیدن ستاره دنباله دارم. عجیب تو را دوست دارم در حالی که در طول عمرم هیچ احدی نتوانسته بیکباره .... تمام که هیچ، حتی یک قلعه قلبم را تسخیر کند و بر آنم کاری کنم که فرضا اگر لحظات سختی هم داشتیم (که نخواهیم داشت)، روی شانه های من در حالی که به آسمان زل زده ای لبخند بزنی.
در این دنیا به جرات میگویم من حداقل جزو معدود کسانی هستم که تو را شناخته، چرا که من هم همانی هستم که هیچ آدمی، حتی نمیتواند تصورش را بکند. برای خودم خوراکی های خوشمزه میخرم. برای خودم املت درست میکنم و چای میریزم و سبزی ریحان بو میکنم و خودم را دوست دارم و خیال میکنم همین دوست داشتن، خیلی هم کافیست ولی بی یار، بیهوده!
تو قوی هستی (در حالی که اشکم را پاک میکنم). عصاره وجودی شیرینی و شادی را از تو به ودیعه گرفته اند.
این همه حال خوبت، هدیه ی همان روز خوبی است که حتما میآید.
سالهاست، منتظرت هستم.
