نیشتر

داشتم پاشنه کفشم را بالا می کشیدم که خواهر کوچکم گفت: کمتر به این همکلاسی های دختر شماره بده. زنگ می زنن خونه و مامان رو اذیت می کنن.

گفتم: تو واقعا فکر می کنی من شماره میدم؟

جواب داد: بلاخره از یه جا آوردن دیگه.

پرسیدم: چی میگن حالا؟

متین گفت: خوشمزگی می کنن واسش.

قیافه خوشگلش را کج کرد و ادامه داد: عروس نمی خوای خانوم. اجازه میدید بیام کنیزی کنم براتون.

لبخندی زدم و گفتم: خوب اینکه بد نیست. بدش میاد مگه؟ فکر کنم تو بیشتر از مامان عصبانی شدی.

جواب داد: من که می دونم واسه چی دنبالتن داداش. واسه پول. وگرنه جنابعالی چیزی نداری که بخوای یه دختر رو اسیر کنی.

خیلی مردد و دلخور پرسیدم: پول؟! کدوم پول؟ هرچی که درمیارم دارم می دم اجاره خونه. دیگه چیزی برام نمی مونه.

همینطور که به چادرش باد می داد و می رفت داخل گفت: اونا شوخی می کنن جان دلم، لطفا تو هوا برت نداره.

متین تا دوران دبیرستان هیچوقت حواسش به من نبود اما حالا که روی من حساس شده بود خوشم می آمد. محرم اسرار هم نبودیم و اتفاقا خیلی باهم کل کل می کردیم ولی، به غیر از همدیگر واقعا کسی را نداشتیم. من در کار خودم غرق بودم و او هم داشت در مصائب بلوغش دست و پا می زد. من هیچ دوست صمیمی نداشتم چه برسد به دختر. آنقدر که حتی با دخترهای همکلاسیم قاطی نمی شدم چون خیلی گرفتار بودم.

درآمدم خوب بود و مشغول بودم. شاغل در شرکتی که سه شیفت چرخشی داشت. وقتی در شیفت اول کار می کردم اوضاع بهتری داشتم چون بعدازظهر می رفتم دانشگاه و شب می توانستم بخوابم. پس وقتی شیفت دوم یا سوم می شدم دیگر همه چیز سخت می شد. خوابم بهم می ریخت و با مکافات برای رسیدن به کلاس مرخصی می گرفتم. اینطوری بود که از دنیا به دور بودم و از دخترها فراری چون به هیچ وجه نمی توانستم برای کسی وقت خالی پیدا کنم.

برای نشستن در اولین کلاس در ترم جدید، وقتی وارد دانشکده شدم که باران می آمد.

یک باران شلاقی و تند.

بر طبق اعلامیه زده شده در تابلوی گروه، وارد کلاس مورد نظر شدم. انگار زود رسیده بودم چون کسی نبود به جز یک دختر چادری. دختری که برای اولین بار می دیدمش.

بدون اینکه حرفی بینمان رد و بدل بشود بر روی یکی از صندلی ها نشستم و منتظر ماندم. منتظر آمدن مابقی دانشجوها.

مدتی با کفشهایم با آب جمع شده در کف کلاس مشغول شدم که حاصل نم دادن سقف بود و مدتی هم از پنجره به منظره باران خیره ماندم. گاهی هم البته به صورت ناخوداگاه با همکلاسی جدید چشم در چشم شدم.

به خدا چشم چران نبودم اما بابت همان چند نظر از ترکیب زیبای آن صورت قشنگ که نمی دانم حلال بود یا نه، دلم غنج رفت.

من و او در عالم خودمان بودیم که مدیر گروه، حین عبور از جلوی کلاس متوجه ما شد. آمد داخل و رو به من پرسید: اینجا چکار می کنید؟

گفتم: کلاس ادبیات داریم.

قیافه متعجبانه ای به خودش گرفت و ادامه داد: دیر اومدید دیگه، وگرنه من به همکلاسی هاتون گفتم که به خاطر نم دادن سقف این کلاس برن طبقه پائین. کلاس ۱۰۸.

گفتم: ما الان یک ربعی هست که تو کلاسیم.

چون حوصله یکی به دو نداشت گفت: خوب دیر اومدین آقاجان که حرف من رو نشنیدین. حالا هم برید پائین تا دیرتر نشده.

و همانطور که داشت می رفت تکرار کرد: برید سر کلاس ۱۰۸.

من وسائلم را برداشتم و خواستم از در بیرون بروم که ایستادم. منتظر شدم تا آن دختر هم آمد. کمی عقب کشیدم گفتم: بفرمائید.

دخترک ایستاد. از روی ادب تعارفم را به خودم برگرداند و کمی مکث کرد.

اما من نگاهش کردم و گفتم: خواهش می کنم، شما لطفا.

آن نگاه خیلی دردناک بود. نیشتری بود به دیواره ضخیم یک قلب. آنقدر تیز که حکما اگر سوراخش نکرد توانسته بود زخمیش کند چون، برای یک لحظه دردی عمیق در سینه ام احساس کردم.

چشمانی سیاه در صورتی سفید. تناقض رنگی بس وحشتناک و ملیح. یک هارمونی از تضادها که برای من مثل یک سکته در احساساتم بود. لحظه ای که برای همیشه در خاطراتم ثابت ماند.

دختر، پیش افتاد و من با یک گر گرفتکی عجیب به دنبالش. پله ها را که پائین می رفتیم تپش قلبی شدید داشتم و سعی کردم خودم را کنترل کنم اما ممکن نبود و با همان حال به کلاس ۱۰۸ رسیدیم.

دختر ایستاد و من بدون درنگ و به آرامی در زدم. بعد بازش کردم و با دیدن استاد در جلوی کلاس اجازه ورود خواستم. هنوز جواب نگرفته بودم که راه را برای دختر باز کردم.

دخترک به گمان اینکه استاد اجازه داده وارد شد و چند قدمی به سمت یک صندلی خالی پیش رفت و من هم وارد کلاس شدم اما، صدای محکم استاد ادبیات میخکوبمان کرد.

مرد پر صلابتی بود و با صدایی آمرانه خطاب به دختر پرسید: کجا؟

من بلافاصله جواب دادم: تو کلاس طبقه بالا منتظر بودیم استاد. گویا کلاس رو بابت نم دادن سقف تغییر دادن و ما خبر نداشتیم. برای همین دیر کردیم.

خیلی موقرانه پیش آمد و در را باز کرد و با همان تحکم گفت: هیچ کس به هر دلیلی بعد از من حق نداره وارد کلاس بشه. بفرمائید بیرون لطفا...

آنقدر این کلمات را محکم ادا کرد که مطمئن بودآمدم.