
از زمانی که به یاد می آورم پروانه ها را دوست داشتم .
بال های خارق العاده اش مدهوشم می کرد و شاخک های نازکش قلبم را نرم.
اما پرواز عاشقانه و آزادانه او چیز دیگری بود، یادآور آسمانی که سال ها آرزویش را داشتم ؛
روزی آدم ها، به بال و پرواز و آسمان من خندیدند و آن را جز افسانه ای بیش ندانستند! و دیگر از آن پس، کسی صدای خیالاتم را نشنید....
سکوت پرهیاهویی را به آغوش کشیدم و غار کوچکی برای تنهایی برگزیدم .
سال ها از پی هم می گذشتند و تلاش من نیز بیشتر می شد ، تلاشی بیهوده برای رام کردن هیاهویی مهار نشدنی....
و سرانجام روزی دست از تقلا کردن کشیدم!
پروانه کاغذی دوست داشتنی ام?، آدم ها هنوز هم به من و آرزوهایم می خندند اما اینبار ، بی پروا و آزاد در آسمان آبی خیالم پرواز خواهم کرد?، شعر خواهم خواند ، درختان را در آغوش خواهم کشید ?و باز هم آرزو خواهم کرد؛ ?
گاهی بلند ، گاهی هم آرام...
آری عزیزکم! بعضی آرزوها را تنها باید با نجوایی به گوش جهان رساند، آنکه قرار است بشنود، می شنود...