

۲۵ سال از آن روز گذشته... اما بعضی تصاویر هیچوقت از ذهن آدم پاک نمیشوند.
من آن موقع فقط ۹ سالم بود.
یادمه وقتی تصاویر فرو ریختن برجهای دوقلو رو از تلویزیون دیدم، اول فکر کردم فیلمه... باورم نمیشد چیزی که دارم میبینم واقعاً داره اتفاق میافته.
برای یک بچهی نه ساله، مفهوم چنین فاجعهای خیلی بزرگتر از چیزی بود که میتوانست درکش کند.


سالها گذشت و بزرگتر شدم، اما هر بار که تصاویر آن روز را میبینم، هنوز همان حس عجیب درونم زنده میشود؛ حسِ تماشای چیزی که نمیخواهی باورش کنی، اما واقعیت دارد.
۱۱ سپتامبر فقط داستان فرو ریختن دو ساختمان نیست.
داستان هزاران انسانیست که دیگر به خانه برنگشتند.
انسانهایی که در میان وحشت، برای نجات دیگران جان خود را به خطر انداختند.
بعد از ۲۵ سال، شاید دنیا تغییر کرده باشد، نسلها عوض شده باشند و خیلی از کودکان آن روز امروز خودشان بزرگ شده باشند، اما یاد قربانیان این حادثه همچنان زنده است.
برای من، ۱۱ سپتامبر بخشی از خاطرات کودکیست؛ خاطرهی روزی که در تلویزیون برای چند لحظه فکر کردم دارم فیلم میبینم... اما آن فیلم نبود؛ واقعیت بود.
امروز، فقط میتوانیم به یاد بیاوریم، برای جانهای از دست رفته احترام قائل بشیم و امیدوار باشیم که هیچ انسانی، در هیچ کجای جهان، دوباره چنین روزی را تجربه نکند.
یادشان گرامی...
برای همیشه به یاد میمانند.
ما هرگز فراموش نخواهیم کرد. 😔🕊️❤️



پ.ن: پیشنهاد میکنم فیلم مرکز تجارت جهانی را هم تماشا کنید.
فیلم زیباییست که بر اساس واقعیت از آن روز ساخته شده است.
