
حس میکنم با این جمله قراره تموم شه داستانم: فرزند ایران و جان فدای میهن

سرزمین من، هنوز نامت را صدا میکنم؛ نه از آن رو که دوست داشتنت آسان است؛ بلکه چون آدمی حتی ویرانهی خانه اش را هم با تمام روزهای تلخش دوست دارد.

به احترام جوان هایی که رویا داشتند و حالا فقط عکسند.
به احترام خانواده هایی که هر صبح با جای خالی بیدار میشوند.
نمی توانم وانمود کنم همه چیز عادی است.
درد مشترک نباید در شلوغی روزمرگی گم شود.
به شما که داغ عزیز بر دل دارید، سر تعظیم فرود میآوریم.
ما هرگز نخواهیم دانست این مدت چگونه بر شما گذشته...
اما میدانیم که برای شما زمان در همان لحظه متوقف شده.
یادشان در جان ما زنده است و از خودشان، نهال انسانیت و بزرگی و آزادگی خواهد رویید.
آدم شرمنده زنده بودنش میشه وقتی میبینه مادران این سرزمین فرزندانی به خاک سپردن که سالها براشون زحمت کشیدن....

فهمیدم غم هایی دارم که گاهی حتی نامی هم برایشان پیدا می کنم، چه برسد به تسکین...

من فکر می کنم هر آن کس که قصد دارد این دنیا را برای آدم ها جای بهتری کند، یک قهرمان است!
من همیشه آدم هایی را دوست خواهم داشت که مهربانی شان یک استراتژی نیست، بلکه فقط بخشی از ذاتشان است.

من نه پیگیر اخبار اینترنشنالم، نه اینستاگرام و... که بگم مغزم رو شستشو داده باشن.
من فقط توی جامعه ام، هر کس که بین مردم باشه متوجه میشه که چه خبره...
فقط باید بگم که ما مردم عادی تباه شدیم.
اونا اغتشاشگر نبودند.
پدرانی بودن که نان نداشتند.
دخترانی بودن که آزادی نداشتند.
جوان هایی بودن که آرزو نداشتند.
انسان هایی بودن که دیگه امید نداشتند.
زخم این دوران هیچوقت از دل ما پاک نمیشه.
