
پناه میبریم به پاییز، از شر تابستانی که به رخوت و بیهیجانی و اندوه گذشت...
پناه میبریم به کوچهها و خیابانهایی که پیراهن زرد و نارنجیِ خوشرنگ میپوشند و به درختان خشک و به خیابانهای خیس و به بوی خاکهای باران خورده...
پناه میبریم به کافهها و به دلخوشیهای کوچک و معمولیِ در دسترس...
به شاتهای اسپرسوی دوبل و شکلاتهای تلخ، به موزیکهای آرام، به احساسات عمیق، به شعرهای خوب...
پناه میبریم به کتابهای نخوانده، به جاهای نرفته، به آدمهای خوبِ هنوز ندیده و هنوز نشناخته...
پناه میبریم به چترهای بسته و به موهای خیس...
به بخارهای روی شیشه...
به پاپوشهای نرم...
به صبحهای سرد و به شالهای گرم...
پناه میبریم به بادهای بیهوا و به جنبشِ شاخهها و به خش خشِ برگها و به هیاهوی کلاغها...
سلام بر پاییز...
سلام بر باران...
سلام بر عشقی که درست در دلِ آرامترین روزهای پاییز اتفاق خواهد افتاد...
- نرگس صرافیان طوفان

برای خودت دلخوشی داشته باش!
شده به وسعت یک کتابخانه، باغچه، گلدان، قفسهی لیوان، مجسمه، یا حتی کمدی پر از عطر و کیف و لباسهایی که دوستشان داری...
نگذار که پیچیدگیهای دنیا تو را ببلعد!
نگذار رنجهای بزرگسالی و سختگیریهای زندگی از تو یک انسان دلمرده بسازد!
برای خودت دلخوشی داشته باش و خوشحال باش که هنوز هم کودک درونی داری که اهمیتی نمیدهد تو چقدر درگیری و برای خواستههایش پا میکوبد و قشقرق به راه میاندازد و تو را تسلیم میکند!
برای خودت دلخوشی داشته باش.
نگذار لابلای پیچیدگیهای زیستن، بیپناه بمانی و از بین بروی...
- نرگس صرافیان طوفان

جا نزن!
جسور باش…
این قانونِ ارتفاع است.
هرچه بیشتر اوج می گیری؛ باد و باران، بی رحم تر می شود و نفس کشیدنت سختتر...
تو اما محکم باش.
نه به زمزمه یِ پرنده هایِ پایین دست توجهی کن
نه هیاهویِ لاشخورهایِ حسود... عقاب باش.
ارتفاعاتِ بالا، جایِ پرنده هایِ ضعیف نیست!

من ترجیح میدم همینجوری بیسیاست و بیکلک باشم و شکست بخورم تا اینکه با نقش بازی کردن بخوام به چیزی برسم و موفق بشم.
یعنی تو وجودم نبوده و نیست.
من همینم، همینقدر ساده و همینقدر واقعی...
