
میرسد آن روز که چرخ بر مدار حق بگردد.
می رسد آن روز که به حسابهای شما رسیدگی شود.
میرسد آن روز که از شما پرسیده شود چگونه به این وطن و ساکنان آن رحم نکردید؟
۱۸ و ۱۹ دی ماه ۱۴۰۴؛ شبی که جوانان این سرزمین یکی پس از دیگری پرپر شدند، نه فقط چند جان... که هزاران آرزو، هزاران لبخند و هزاران رؤیا به خاک سپرده شد.
از آن شب، ایران دیگر همان ایران قبل نشد؛ داغی که بر دل مادران نشست هنوز از قلب این سرزمین پاک نشده است.
یادتان جاودان، نامتان ماندگار...

ما لحظات تلخ و روزهای سختی را تجربه کردیم.
ما قید خیلی آرزوها را زدیم و با خیلی دلخوشیها وداع کردیم.
ما از خیلی چیزها چشم پوشیدیم و با خیلی چیزها کنار آمدیم.
ما از یک جایی به بعد، دیگر آن آدمِ سابق که بودیم، نشدیم.
از یک جایی به بعد، لبخند و دلخوشیهای عمیق در ما مرد و ما باز هم ادامه دادیم و باز هم دوام آوردیم، اما روحمان برای همیشه سوگوار ماند.

ما در این جهان چه میکنیم؟
آیا خدایی هست؟
اگر هست، چرا این همه رنج میکشیم؟
اگر نیست فایده نفس کشیدنمان چیست؟
آیا وجودمان بر روی این کره خاکی صرفا آخرین تمرین برای نمایش بهتری است که در پی می آید، یا هر چه هست همین است؟
اصلا هستی چیست؟
یک نمایش مضحک و عجیب و غریب کیهانی؟
نوعی سازگاری اتفاقی اتمهایی که طی میلیون ها سال به آفرینش موجوداتی 'پر از خشم و هیاهو برای هیچ' منتهی شدند؟
یا معنای عمیقتری در کار است؟
- ویل دورانت