
من خیلی آدم خیال پردازیم و این خیالا باعث شده کلی ایده داشته باشم تو سرم...
تا حالا نوشتم شاید خوب باشه شاید بد نمیدونم یکی دوست داره یکی نداره.
اصراری نیست.
یه سری ایده ها هم دارم ترکیب میکنم و یه چیز کاملا جدید میسازم ولی تهش میگم چه فایده... ولی بازم مینویسم بعضی وقتا واقعا حس میکنم افتضاح مینویسم. 🤭🙈

میخواهم شاد باشم.
بخندم، سخت نگیرم، بیخیال باشم...
میخواهم مدتی نبینم و نشنوم و به یاد نیاورم و جدی نگیرم و بحث نکنم و به دل نگیرم و بگذرم و ببخشم و نادیده بگیرم.
من خیلی دویدهام، خیلی مبارزه کردهام، خیلی مقاوم بودهام و خیلی رنج کشیدهام...
من خیلی بیش از توانم همه چیز را به دوش کشیدهام و مسائل و مشکلات بسیاری را حل کردهام؛ میخواهم رها باشم...
میخواهم بعد از مدتها رفتن و هدف داشتن و جدی بودن و زیباییهای مسیر را ندیدن؛ بزنم کناری و برای خودم فراغتی دست و پا کنم و به خودم استراحتی بدهم و دلخوشی داشته باشم و زندگی کنم...
- نرگس صرافیان طوفان

کار درست را انجام بده، حتی وقتی هیچکس تو را نمیبیند.
کسی قرار نیست از تو تشکر کند.
ارزش واقعی انسان در کارهایی است که در خلوت انجام میدهد، نه در چیزهایی که برای دیدهشدن انجام میدهد.
این یعنی درستکاری؛ یعنی داشتن اصول، حتی وقتی هیچکس ناظر نیست.

دلم میخواد باور کنم همه چیز درست میشه؛ درست هم نشد حداقل بهتر بشه...
دلم میخواد زندگی چیزی بیشتر از دووم آوردن و نمردن باشه، دلم برای زندگیکردن تنگ شده...

تنها در يک صورت میتوانيد مرا تحت تاثير قرار دهيد؛ اينكه آدم خوبى باشيد.
نه از دارايیتان، نه لباستان، نه جايى كه زندگى میكنيد؛ تنها آنان كه قلب صافى دارند، احترام مرا خواهند داشت.

با هرکسی مثل خودش رفتار نکن.
اگر خوبی دیدی مثل خودش باش و اگر بدی دیدی ازش فاصله بگیر.
نیازی نیست پلیدی به روحت راه بدی، در حالی که میتونی با فاصلهگرفتن از روحت محافظت کنی.

چه خوب میگفت: قشنگی چشم به پاکیشه، قشنگی پول به حلال بودنشه، قشنگی عشق به وفاداری و صداقتشه و قشنگی انسان هم به ذات و شخصيتشه...!

من عادت کردهام خودم حال خودم را خوب کنم.
من عادت کردهام در آسمان تاریک زندگیام خورشیدهای در حال طلوع بکشم و آنقدر باورشان کنم تا جان بگیرند و بتابند و محو کنند شبهای سیاه را...
من عادت کردهام با غم و اندوه رفیق باشم، آنقدر که در آغوششان بخوابم و همچنان حالم خوب باشد، که احاطهام کنند و باز هم بخندم، که همراهیام کنند و همچنان محو زیباییهای ریز جهان باشم.
من عادت کردهام احساس خوشبختی کنم، درست وقتی که هیچ حسی آغشته به خوشبختی نیست، درست وقتی که شب است و پاییز است و تمام جهان و آدمها غمانگیز...
من برای خودم دنیای انتزاعی و کوچکی دارم که در آن حالم به وسعت جهانی خوب است و همین خوب است و همین کافیست...
- نرگس صرافیان طوفان