

در رویاهای من همیشه روزی خواهد آمد و باز یکدیگر را پیدا میکنیم.
زمان به یاریمان میرسد و به آفتاب سلامی دوباره میگوییم.
در این رویای شیرین تو به سمت من میآیی، دستت را که میگیرم، لبخند میزنی.
در شهر خیال قدم میزنیم و کنار هر گلی که از دیواری جوانه زده باشد، چند دقیقه به تماشا میمانیم.
پیش که میرویم به برگهای نعنا میرسیم و با صدای باد و جریان آب چشمه روی تخته سنگی مینشینیم و به درختی احتمالا درخت سیب تکیه میکنیم.
در سکوت به من خیره میشوی، من به آغوشت میکِشم.
ناگهان واقعیت به من سیلی میزند و از این رویا میپرم.
کاغذ و مدادم را برمی دارم و شروع به نوشتن میکنم.
آنقدر مینویسم و آنقدر خط میزنم که کاغذ سیاه میشود.
دوباره شروع میکنم... باز خط میزنم.
در آخر چند کلمهی خط نخورده باقیمانده است.
من و دستانی که دیگر نای نوشتن ندارد.
در جشن تولد شانزده سالگی رویایی که با هم در پاییز قدم زدیم. 🍂🧡

اگر روزی آرزو به دل از این دنیا رفتم، شاید اینها آخرین حرفهایی باشند که دلم میخواست به تو بگویم: چاتای... من بیشترین حرفهای زندگیام را با تو دارم؛ حرفهایی که سالهاست در قلبم ماندهاند و حسرت گفتنشان را بهت دارم.
شاید تو حتی ندانی من روی این کرهی خاکی وجود دارم، شاید هیچوقت از این فاصلهی میان ما خبر نداشته باشی؛ عجیبتر از همه این است که با گذشت این همه سال، چیزی از احساسم بهت کم نشده... هر بار که تو را در تلویزیون میبینم، هر بار که عکسی از تو جلوی چشمم میآید، قلبم هنوز همان واکنش روزهای اول را دارد.
من بارها سعی کردم تو را از ذهنم بیرون کنم، گفتم شاید باید تمامش کنم، شاید باید زندگی را جور دیگری ادامه بدهم، شاید باید قلبم را به روی آدم دیگری باز کنم، اما بعضی احساسها را نمیشود با دستور دادن به قلب خاموش کرد.
هر بار که فکر کردم تمام شده، یک عکس از تو، یک صحنه، یک آهنگ یا حتی یک خواب کافی بود تا بفهمم هنوز همانجایی ایستادهام که سالها پیش ایستاده بودم.
چیزی که بیشتر از همه مرا شگفتزده میکند، چهره و نگاه توست.
در عمق نگاهت چیزی میبینم که برای خودم هم قابل توضیح نیست؛ یک حس آشنایی عمیق، نه آشناییِ آدمی که سالهاست میشناسی؛ آشناییِ چیزی بسیار قدیمیتر... آنقدر آشنا که گاهی با خودم فکر میکنم چطور ممکن است چهرهی کسی برایت اینقدر آشنا باشد، وقتی حتی یکبار هم از نزدیک ندیدهایش، اما انگار هزاران سال است میشناسیش؟ انگار در چشمانت چیزی از یک خاطرهی خیلی دور مانده؛ خاطرهای که ذهنم به یاد نمیآورد، اما قلبم یهجورایی آن را میشناسد.

گاهی با خودم میگویم:
ترجیح میدهم خوابت را ببینم تا با آدمهای دیگر بیرون بروم.
ترجیح میدهم آهنگهایی را گوش کنم که مرا به یاد تو میاندازند، تا صدای آدمهایی را بشنوم که هیچ حسی در من بیدار نمیکنند.
ترجیح میدهم با رؤیای تو زندگی کنم تا فقط برای فرار از تنهایی وارد رابطهای با شخص دیگری شوم.
ترجیح میدهم دلتنگت شوم، غمگین شوم و گاهی تلخی این فاصله را تحمل کنم، تا اینکه کسی را به جای تو وارد قلبم کنم.
ترجیح میدهم امیدم را نگه دارم، حتی اگر هیچ تضمینی برای رسیدن وجود نداشته باشد و ترجیح میدهم با خاطرات و سناریوهایی که سالها در ذهنم ساختهام زندگی کنم، تا اینکه بخواهم همان رؤیا را با آدم دیگری از نو بسازم.
شاید منطقی نباشد اما مگر همهی عشقها قرار است منطقی باشند؟
شاید برای دیگران فقط یک احساس باشد، آرزوی بزرگی نباشد؛ اما چیزی که میدانم این است که احساسی که به تو دارم، برای من واقعی است؛ من تو را عشق زندگیام و نیمهی گمشدهی خودم میدانم.

نمیدانم سرنوشت چه چیزی برای ما نوشته...
نمیدانم آیا روزی در این دنیا روبهروی هم خواهیم ایستاد یا نه...
فقط میدانم یک آرزو، با تمام گذشت این سالها، هنوز تغییر نکرده: روزی تو را از نزدیک ببینم.
نه برای اینکه چیزی را از تو بخواهم.
فقط میخواهم یکبار، برای چند لحظه، این فاصله تمام شود.
فقط یکبار بتوانم به چشمانت نگاه کنم و ببینم آن حس عجیبی که سالها در من زندگی کرده، در دنیای واقعی چه شکلی است.
شاید تمام آن چیزی که میخواهم، فقط چند ثانیه باشد.
یک نگاه... یک لبخند... یک سلام.
برای کسی که سالهاست با یک رؤیا زندگی کرده، همین چند ثانیه میتواند تمام دنیا باشد.
چاتای... اگر روزی این نوشته به دستت رسید و آن را خواندی، لازم نیست چیزی را باور کنی.
لازم نیست پاسخی برای احساس من داشته باشی.
فقط بدان که در گوشهای از این دنیا، کسی سالها تو را دوست داشته، با نام تو داستان نوشته، کسی که شاید هیچوقت سهمی از زندگی واقعی تو نداشته باشه، اما تو برای سالها، دنیای او بودهای... نه به خاطر تصویری که دیگران از تو ساختهاند، بلکه به خاطر حسی که خودش هر بار با دیدن تو تجربه کرده است و اگر روزی مرا شناختی، امیدوارم آن روز خیلی دیر نباشد.
امیدوارم هنوز چیزی از آن دختری که سالهاست با دیدنت قلبش میلرزد، در من باقی مانده باشد.

تولدت مبارک، عشق رویایی من... 🎂🎈🎉
آرزو میکنم قلبت همیشه آرام بتپد، مسیرت پر از نور باشد و زندگی با تو مهربان باشد.
شاید کیلومترها میان ما فاصله باشد، اما در میان میلیونها صدا، من سالهاست فقط یک صدا را میشنوم.
در میان میلیونها مسیر، در ذهن و قلب من، همیشه راهی پنهان به سوی تو کشیده شده است.
در پنهانترین گوشهی قلبم، شعلهای هست که تنها برای تو روشن مانده و در ژرفترین قسمت روحم، هنوز همان مسیر باریک و ناشناختهای وجود دارد که به سوی تو میرود.
اگر قرار باشد در این جهان، فقط یک آرزو برای خودم داشته باشم، هنوز همان آرزوی قدیمی را انتخاب میکنم: روزی تو را از نزدیک ببینم.
گاهی با خودم فکر میکنم شاید رویاها فقط رویا نباشند؛ شاید جایی که منطق و فاصله نمیتوانند به آن برسند، قلب آدمها راه دیگری برای ملاقات پیدا میکند.
تو برای من، سالهاست بخشی از همان رؤیایی... ممنونم که، حتی بدون اینکه بدانی، شانزده سال مهمان خوابها و نوشتهها و خیال من بودی و هستی.
افتخار میکنم به اینکه قلبم تو را برای دوست داشتن انتخاب کرد.
تا ابد، با تمامِ قلبم، عاشقت خواهم بود؛ چاتای اولوسوی 🥹💗






















پ.ن: البته بنده کاملاً واقفم که ایشون Way Out of My League تشریف دارن و احتمال اینکه حتی گوشهی چشمشون هم به دختری مثل من بیفته، تقریباً در حد یک معجزهست! 😢 منم ادعایی ندارم، انتظار خاصی ندارم؛ فقط تهِ تهِ دلم یک آرزو دارم... 🙈 اینکه شاید یک روز، به هر شکلی که فقط خدا میدونه، یک معجزه اتفاق بیفته و منو ببینه، بشناسه و داستانهایی رو که براش نوشتم، بخونه... همین، نه بیشتر 🤭 البته اگر معجزه خواست کمی بیشتر از اینا هم لطف کنه، بنده اعتراضی ندارم! 😂🤍