
زيبايى به داشتن چهره ای زيبا نيست؛ زيبايى واقعى در داشتن ذهنی زيبا، قلبی مهربان و روحى پاک است.

تمدنها با زمان پیر میشوند؛ اما هویت، اگر حفظ شود، جاودانه میمانند.
به امید روزی که ایران، دوباره جایی برای نفس کشیدن، دوست داشتن و زندگی کردن باشد؛ روزی که سهم ما از این سرزمین، آرامش باشد نه نگرانی از دلار و طلا و سیاست...
ایران فقط یک سرزمین نیست، نام خاطرهای است که در دل تاریخ زنده مانده و با هر طلوع، دوباره نفس میکشد.
ایران فقط یک جغرافیا نیست؛ خاطره، فرهنگ، عشق و ریشهی ماست.
به امید آیندهای که زن و مرد، در کنار هم، آزاد و آرام زندگی کنند.
ایران، قصهی مردمی است که بارها سختی دیدهاند، اما هنوز برای فردای بهتر تلاش میکنند.
شاید روزگار همیشه با مردم این سرزمین مهربان نبوده باشد، اما امید هنوز زنده است.
گاهی بزرگترین سرمایهی یک ملت، مردمی هستند که با وجود تمام سختی ها، هنوز امیدشان را از دست نداده اند.
ایرانِ من، تو برای من فقط خاک و مرز نیستی؛ تو بخشی از حافظه، زبان، ریشه و جان منی...
هر چقدر دور شوم، هرچقدر زمان بگذرد، چیزی از تو در من میماند که هیچ فاصلهای نمیتواند کمش کند.
ایران، تو عزیزتر از جان منی و هر جا باشم، بخشی از قلبم همیشه در تو میتپد.

بعضی آدمها انگار برای این دنیا زیادی مهربونن…
زودتر دلشون میشکنه، بیشتر از بقیه فکر میکنن، درد دیگران رو جدیتر حس میکنن و گاهی از شلوغی و تلخی دنیا خسته میشن.
اما شاید همین حساس بودن، چیزی باشه که دنیا بیشتر از همیشه بهش نیاز داره.
درود به همهی آنهایی که نجیب زندگی میکنند.
نه برای دیدهشدن، نه برای تأیید دیگران…
بلکه چون انسانیت، انتخابِ قلبِ آنهاست.
آدمهایی که حتی وقتی کسی نمیبیند، همچنان شریف میمانند.
گاهی در زندگی، قرار نیست همیشه بجنگی یا فرار کنی؛ بعضی وقتها قدرت واقعی در 'ماندن' است... ماندن پای خودت، پای باورهایت و پای مسیری که انتخاب کردهای؛ حتی وقتی شرایط سخت و طوفانی است، 'مثل کوه' که نماد استواری و آرام ماندن در برابر سختیهاست.

شما كه مى رويد... برويد به سلامت، به انتخابتان احترام مى گذارم، هر آدمى حق دارد براى زندگی اش راهى را انتخاب كند.
فقط اگر روزى پاسپورتتان را در دست گرفتید و از مرز اين سرزمين گذشتید، اين یک جمله را جایی در گوشه دلتان نگه داريد: تو روزى بازخواهى گشت، اما اين بار به ايرانى آباد، آزاد و سربلند... ما مى مانيم با همه زخمها، اميدها و رؤياهايمان، تا آن روز كه دوباره درهاى اين خانه را به رويتان باز كنيم.
تا آن روز، ايران را برايتان روشن نگه مى داريم.

این روزها خیلیها خستهاند، از حسابوکتابهایی که هر روز سختتر میشوند، از آرزوهایی که مدام به تعویق میافتند، از آیندهای که نمیشود با اطمینان دربارهاش حرف زد.
گاهی آدم آنقدر تحت فشار قرار میگیرد که حتی امید داشتن هم برایش انرژی میخواهد.
اما شاید امید، همیشه این نباشد که مطمئن باشیم فردا همهچیز بهتر میشود.
گاهی امید یعنی با وجود تمام چیزهایی که نمیدانی، باز هم برای فردا بیدار شوی، کار کنی، یاد بگیری، دوست بداری و برای بهتر شدن زندگیات تلاش کنی.
قرار نیست سختیها را انکار کنیم، قرار است اجازه ندهیم سختیها، تمام آینده را به جای ما تعریف کنند.
شاید امروز روزهای خوبی نداشته باشیم، اما هنوز میتوانیم برای روزهای بهتر آماده باشیم.
امید را دستکم نگیریم، بعضی آیندهها، از همین امیدهای کوچک ساخته میشوند.

ای کاش من هم مُرده بودم.
این جمله را آدم وقتی می گوید که دیگر نفسش به آخر خط رسیده، وقتی مدام درد میبیند و هیچ روزنهای برای آرامش پیدا نمی کند.
از خستگی بیش از حد می می آید.
خستگی از دیدن ظلم، از شنیدن خبرها، از این که هر روز انگار چیزی درونت فرو می ریزد و جمع و جورش نمی توانی بکنی، اما یک سؤال جلوی آدم سبز میشود و ولش نمیکند؛ پس آنهایی که رفتند چی؟
آنهایی که جانشان را گذاشتند و رفتند برای این که چیزی عوض شود.
آنها می توانستند کنار بکشند، می توانستند فقط به فکر خودشان باشند، اما نماندند.
رفتند تا شاید تغییری ایجاد شود.
ما که مانده ایم، حتی اگر خسته باشیم، حتی اگر دل مان نخواهد، هنوز مسئوليم... برای احترام به خون آنهایی که رفتند، برای این که فردا اگر آمد شرمنده نباشیم.
باید دوام بیاوریم چون اگر ما هم کنار بکشیم دیگر چیزی باقی نمی ماند.
یکی یکی ما را میکشند و ما دسته دسته، جوانه میزنیم... هر یک نفر از ما که به ناحق کشته میشود؛ همچون دانهی آمادهایست که در خاک کاشته میشود و هزار جوانه به خونخواهیاش از خاک و خون، برمیخیزد.

خدايا یه كارى كن همه با هم بخنديم.
همه با هم بخريم، همه با هم نو بپوشيم.
با هم بگردیم، با هم پیشرفت كنيم.
كسى حسرت نخوره...
غصه نخوره كه چرا نداره و نتونست.
خدايا یه حال خوب بفرست برای همهمون 💫🌏






