
ما همچنان مینویسم
ما همچنان در اینجا مانده ایم
مثل درد
مثل زخم
مثل شعر
مثل دوست داشتن
مثل آرزوی آزادی
مثل هر چیز که از ما نشانه ای دارد
ما ادامه میدیم...
با بغض توی گلو
با چشمهای خیس
با شب های بی خوابی
با خاطره ها
با اسم ها
با جای خالی ها
ما ادامه میدیم...
چون هنوز نفس میکشیم و همین... یعنی تمام نشدیم.
ما بازماندگان سیاه ترین و غم انگیز ترین روز های تاریخ ایرانیم
ز خون این همه عاشق، زمین نشد سیراب
چرا که جوهر این خاک، عزّت است و شرف
حتی اگه فردا روزی آزاد بشیم
نمیتونیم این پیروزی رو جشن بگیریم
ما هنوز زیر آوار اسم هایی مونیم که قرار بود آزادی رو ببینند و هرگز نرسیدند.

از آدمایی که یجوری رفتار میکنند انگار هیچ اتفاقی نیفتاده و همه چی طبق رواله حالم بهم میخوره.
برای کسانی که در این مدت ساکت بودند.
این متن را برای شما مینویسم.
راستش برای شما نیز سوگواری کردم؛ برای آن روح سرد و بی تپشتان که هرگونه ارتعاش غم انگیز احساس را نمیفهمد و از شگفتی عاشقی و شعف ناب کاملاً محروم است.
سکوتتان خود گواه این تهی دلی است؛ که تا دم مرگ هیچ طعمی از شور زندگی و شعله ی احساسات بر جانتان نخواهد تابید و جهان خاکستری شما همچنان بیرنگ و بی نور باقی خواهد ماند.