
تو آدم اشتباهی نبودی، تو در مکان اشتباه و کنار آدمهای اشتباه بودی و موقعیت و شرایط اشتباه باعث شد به چشم نیایی و حس کنی که ارزشمند نیستی.
شبیه به چهرهای زیبا در جوار آدمهای نابینا، صدایی زیبا در جوار آدمهای ناشنوا و استعدادی سرشار، در جوار آدمهای در رکودماندهای که با شکوفایی و خلاقیت و تغییر، بیگانهاند.
واقعیت این است که گاهی حس میکنی ناکارآمدترین موجود جهانی و در مقایسه با معیارهای سطحیِ جهان اطرافت، بسیار نابلد، در حالی که تو فقط جای درست و در جوار آدمهای درستی نیستی و همین باعث میشود شکوفا نشوی و به چشم نیایی و احساس کفایت نکنی.
گاهی نیاز به هیچ تلاش بیشتری نیست، همین که جایت را عوض کنی، همه چیز درست میشود.

میدانم غمگینی عزیز من!
میدانم دلت در سوگواری عظیمی جامانده و حالت خوب نیست، اما زنده بمان عزیزم، برای خودت چایی بریز و کتابی بخوان و عشقی داشته باش و زندگی کن...
حق داری که حالت خوش نیست؛ اما نمیشود که خودت را هم تمام کنی!

گاهی اوقات گمان میکنم کل جهان، تمام زندگی و هرکه در دنیا هست، درونم جا گرفتهاند و از من میخواهند که صدایشان باشم.
احساس میکنم، نمیدانم چگونه این حس را توصیف کنم.
احساس میکنم که اتفاق بزرگی در حال رخ دادن است و شروع به سخن گفتن میکنم؛ حرفهایم کودکانه از آب در میآیند.
چه کار طاقتفرسایی است اینکه بخواهی احساست را روی کاغذ یا با صدای بلند، با واژگانی منتقل کنی که وقتی کسی آنها را میخواند یا میشنود، همان احساسی را تجربه کند که تو نیز داشتهای.
- جک لندن

برای مردمی که هنوز امید را فراموش نکردهاند.
این روزها زندگی برای بسیاری از مردم ایران آسان نیست.
بعضیها با نگرانی از خواب بیدار میشوند، نگران اجارهی خانه، هزینهی درمان، شهریهی دانشگاه، قبضها و سفرهای که هر روز کوچکتر از دیروز میشود.
خیلیها آرزوهایشان را نه به خاطر نداشتن توانایی، بلکه به خاطر سختی شرایط، بارها به تعویق انداختهاند.
اما با تمام این تلخیها، هنوز چیزی در این سرزمین نفس میکشد که ارزشمندتر از هر دارایی است، امید...
امید همان نیرویی است که باعث میشود پدری، با وجود خستگی، هر صبح دوباره برای کار از خانه بیرون برود.
مادری، با وجود نگرانیهای بیشمار، لبخندش را از فرزندانش دریغ نکند.
جوانی با وجود همهی ناامیدیها، باز هم درس بخواند، مهارت یاد بگیرد و برای ساختن آیندهاش تلاش کند.