
ساعت گوشي را برای 8 صبح تنظیم کرده بودم. باید با کارفرماي اداره برای مسیر كارگاه هماهنگ میشدم. ساعت گوشی با حس مسئولیت بیشتری، پشت هم زنگ میزد و من همچنان اعتنایی نمیکردم. این روزها حس و حال درست حسابی نداشتم و اگر بخاطر کار و اداره نبود، حاضر بودم برای سالها به خواب عمیقی فرو بروم و شاید حتا دلم هوس بیدار شدن هم نمیکرد.
نیم ساعت بعد با کش و قوس عذاب آوری از رختخواب بلند شدم و بدون ناشتایی و نگاه درست و حسابی به سر و وضعم در آینه، لباس هايم را پوشیدم و از چارچوب در خانه گذشتم. نگاهم به سفیدی روی برگ درختان افتاد و برفی که هنوز آب نشده بود. زمین هنوز حسابی سُر بود و با مشقت فراوان خود را به ایستگاه اتوبوس رساندم. نزدیک چهل و پنج دقیقه در اتوبوس، کنار آدمهای غریبه با چهره هاي يخ زده، آهنگ گوش میدادم و به منظره جلوی رويم از پشت شیشه بزرگ و پهن اتوبوس نگاه میکردم.
خیابانها و ماشینها، محله ها و گذرها و آدمهای پیادهای که مثل زنبورهای به یکباره رها شده از كندو، به محض سبز شدن چراغ راهنما، تند تند بال میزدند و رد میشدند، همه و همه سرجایشان بودند. چیزی که سرجایش نبود و با بقیه ایام فرق میکرد نگاه من به آنها بود.
نگاه سرد و تهی من به همه چیزهایی که روزی به بهانه گفتنِ شعر، برای الهام گرفتن از هیچکدامشان به راحتی نمیگذشتم. انگار که مردمک چشمم را دستکاری کرده باشند و آن را با دستهای چرک و سیاهي مالیده و بعد دوباره سرجایش گذاشته باشند.
هیچ چیز برایم شاعرانه و منعطف به نظر نمیرسید و در نگاهم خشک و بیروح بود. اتوبوس در ایستگاههای پیاپی ایست میکرد، صدای باز و بسته شدن در حواسم را به خودش پرت میکرد و دوباره بعد از توقفی کوتاه به مسیر تکراری هر روزش ادامه میداد. تکرار از همه چیز برایم کٌشندهتر به نظر میرسید و هیچي از معني جملههای ترانهای که در گوشم پخش میشد نمیفهمیدم.
دست هایم را روی میله سرد و صلب اتوبوس گذاشته بودم و گهگاهی حس میکردم همین الان است که کور شوم و به غیر از سفیدی مشمئز کننده رو به رويم چیزی برایم باقی نمیماند.
حرفها و نگاه خالی از لطف آدم ها حتی یک روز هم فراموشم نمي شود. براي آدمي مثل من کلمات بار منفی و مثبت دارند. اگر میشد زمان را به عقب بر میگرداندم، گوش هایم را میگرفتم و چشمهایم را محكم میبستم. چگونه میشود کلمهها را بدون رغبت به زبان آورد و بدون ذرهای فکر، امواج سرطانزایش را به راحتی مرتعش و ذرات این قلب بی پناه را در سینه واژگون کرد..
دُرُست وقتی میبینی از شعر گفتنت بیزارند، دیگر چه کلمهای برای آدم میماند که آن را مثل گِل سُفال در میان دو دستش بگیرد، با عشق لمسش کند، ذهن را متمرکز سازد و بعد به آهستگی مرکزش را پیدا کند و دو انگشت شست را کنار هم به آهستگی داخلش فرو ببرد و حال، بیتی که میخواهد را از آن بیرون آورد. دلم هواي گفتنِ یک شعر کوتاه و زیبا در وصف آدمهای تنهای کوچه و خیابان را كرده است. اتوبوس به آخرین ایستگاه رسید. وقتش رسيد كه سریعتر این دنیای سرد اوهام را ترک گويم و به ناچار مسیر تلخ و تکراری این روزهایم را سپری كنم. درِ اتوبوس با همان صدای ناهنجار همیشگی باز شد و از پایانه به سمت میدان به راه افتادم.
در مسير، به مغازه آهنگري قديمي برخوردم و تصویر پسر جوانی که سر و صورت سیاهی داشت و سرش حسابی به کار خودش گرم بود، از پشت شیشه مغازه نگاه مرا به خودش كشاند. شاید در آن لحظه خیال میکردم میتوانم از طریق چهره تیره و غبار آلودش به اعماق روحش راهی پیدا کنم. و شاید زيبايي گمشده کلمهها را در تجلی روح خسته آدمهایی بیریا و محکوم به تکرار، برای بار دیگر بازیابم.
پایان.