
در پی نوشتن شاهکار جدیدی بود. نمایشنامه یا داستانی که حسابی گٌل کند و تأثیر شگرفی بر خوانندگانش بگذارد. از صبح زود که چشمهایش را به سختی میگشود، دست و صورتش را میشست و در آینه بجای چیزی که واقعا باید ببیند، چهره کسی را میدید که بی تابانه خواهان ایجاد تغییر بزرگی است. با خودش فکر میکرد، یک جای کار دنیا همیشه میلنگد.
هنوز چیزی هست که خیلی از آدمها نمیدانند و حتی زحمت فکر کردنش را هم به خود نمیدهند. پس من از خیلیها جلوترم. با غروری عاری از هرگونه متانت، پشت میز کارش نشست و موسیقی جَز که از سبکهای مورد علاقهاش بود را در دستگاهی شبیه به رادیوهای قدیمی که حالا با بلوتوث کار میکرد، پخش کرد. در دریای بینقص خیالش غوطه ور شد و بدون اینکه زیبایی انعکاس نور خورشید بر سطح دریا را ببيند، به اعماق آبها به دنبال ناشناختهها سفر کرد.
من اینجور آدم ها را زیاد دیدهام. همه کسانی که عطش کشندهای به خلق یک شاهکار دارند، آن هم یک شبه. به درست کردن و شکل دادن به چیزی، تماماً به دست خودشان. شاید این مفهوم برایتان غریب نباشد، اما این عدم اطمینان به همه آن چیزهایی که همین حالا به بهترین شکل، در برابرمان قرار دارند و این بیتوجهی بیرحمانه به اشیا، وقایع و آدمهای زندگیمان همانگونه که هستند، کمی ترسناک به نظر میرسد.
قلم را در دست میگرفت، روی کاغذ فشار میداد و مینوشت و سياه میکرد. هیچکدام از نوشته هایش در آخر، به آن چیز ایدهآلی که میخواست نزدیک هم نمیشدند. مچاله میکرد و دور میانداخت. همه کلمههایی را که از روی اجبار به خوب و عالی نوشتن، از روی سطح ذهن متراکمش بیرون میکشید و همین که روی کاغذ می آورد و از رویشان میخواند، برایش بی معنی میگشت. چرا که معنا را در پس جادوی نهفتهای میدید، که تنها از عصای او برخاسته است. گاهي روزها ميگذشت و دست و دلش به قلم نميرفت و كاغذ سفيد برايش به كابوسي شبانه بدل میگشت.
یداله رویایی در دفترهای شسته مینویسد: من نمیتوانم برای نوشتن طرح و نقشهای از قبل تعیین کنم، که اگر کنم، نوشتن را از طرح و نقشه میاندازد و فلج میکند.
بعد از چندین سال روزی از او پرسیدم، چه بلایی سر نوشتههایت آمد؟ با آن همه کاغذ و دفتر چه کردی؟ همه آن داستانهایی که از همان ابتدا از آن تو بود و همه حرفهایی که تا زمانی خواندنی بود که فقط میتوانست از تو برآید؟
در جوابم گفت: هیچکدام اهمیتی نداشتند؛ هزاران داستان دور ریختهام، پاره پاره کردهام و بعد از اینکه برای کسی مفید نبود، همانجا برایم میمٌردند. مگر داستانهای من چه تغییری در این دنیای رو به زوال ایجاد میکردند!
چنانچه برق از سرم پریده باشد، گفتم: تو دیوانهای ! خبر نداری همه این سالها خودت را کٌشتی و دفن کردی نه آن داستانهای بیچاره را..