
میخوام براتون ماجرای ساده روزی رو تعریف کنم که بی رمق گوشهای کتاب به دست نشسته بودم. در افکارم پرسه می زدم و "زمین انسانها" اثر دوسنت اگزوپری رو میخوندم.. این کتاب رو چند سال پیش، وقتی گذری به کتاب فروشیهای انقلاب زده بودم خریدم. جزییاتش رو به یاد ندارم اما مطمئنم که تنها بودم. از این جهت که من هیچوقت لذت کتاب فروشی گردی را با کسی تقسیم نمیکنم..
خریدن همانا، خواندن کتاب بیچاره هم همانا.. چندسالی توی کتابخانه کوچک خانه خاک می خورد و در این چند سال از دو آشیانه نقل مکان کردیم. کتاب زبون بسته از این کارتون به اون کتابخونه جابه جا میشد و آخ نمیگفت. از بس ورق نخورده بود نوی نو مانده بود. به این فکر میکردم که چیشد در طی این دوسال دست و دلم به سمتش نرفت و در واقع دست و دلم به سمت هیچ کتاب خاصی نمیرفت. دوسال متوالی را در یک چشم به هم زدن به یاد آوردم. اعتراف میکنم که کتاب نمیخواندم، چون دست و دلم فقط به کار اداری و عشقهای زمینی گذرا میرفت؛تصویری از خود دیدم که یا داشتم در ادارهای شبیه به شکنجه گاه زمان، 8 ساعت بیهوده گذر عمر میدیدم و یا جاهلانه عاشق آدمکی بودم و بعد از مدتی فارغ. کتاب نمیخواندم چراکه زیادی درگیر زندگی شده بودم. زندگی این دوسال در یک چشم به هم زدن به اندازه چند ثانیه کوتاه، از پیش چشمانم گذشت و هیچ حسی را در من به وجود نیاورد جزء ملامت، خستگی و دلشکستگی..
تو به قدر کفایت به خود رنج دادهای که سرنوشت انسانیت را از یاد ببری. تو دیگر ساکن سیارهای سرگردان نیستی. تو هچ پرسش بی جوابی از خود نمیکنی. تو یکی از جاخوش کردگان حقیر شهر تولوزی. هنگامی که هنوز فرصتی باقی بود، کسی شانه هایت را نگرفته و تکانت نداده است. اکنون گِلی که تو را سرشته، خشکیده و سخت شده است و از این پس هیچ چیز در وجود تو نخواهد توانست، آهنگساز خفته یا شاعر یا کیهان شناسی را که چه بسا زمانی در تو بیدار بود زنده کند.
با کوله باری از سرخوردگی و چشمانی که در آینه شور و شوق جوانی را در نیمه اول راه گم کرده بود..
خیلی وقت بود سر به کتابفروشی مورد علاقهام که به نام یک ساز دایرهای شکل است نزده بودم. لیست کتابهایی رو که قرار بود بخونم گم کرده بودم. دلِ کلی نویسنده اهل دل رو شکسته بودم تا خودمو برای بار صدم در یک عشق زمینی بی حاصل دیگر محک بزنم.. گاهی به این فکر میکنم شاید عشق در ذات انسان نیست و اکتسابی است.. باید توانست عشق را فرا گرفت. چه بهتر که از کتابها، چه گنجینهای والاتر از کلمات؟
(متن نقل قول از کتاب زمین انسانها اثر آنتوان دوسنت اگزوپری)