با مطالعه پیوسته تاریخ سینما از دو قرن پیش در مییابیم، افراد به محض اینکه طرز کار با سینماتوگراف را فرا گرفتند و تصاویر متحرک خود را در شهر فرنگها به انظار عمومی در آوردند، رفته رفته به خلق عناصر قابل توجهی همانند قاببندی و میزانسن (صحنه پردازی) در ساخت یک فیلم پرداختند.
در این میان، زمانی در تاریخ سینما شکل گرفت که توجه مردم به ستارگان سینما هم بیشتر شد. مردم بازیگران اصلی فیلم را همانند بتها پرستش میکردند و این در میان بازیگران زن فیلمها بیشتر دیده و پرستش میشدند.

ستاره پرستی برای نخستین بار در سینمای صامت ایتالیا، در فیلم "اما عشق من نمیمیرد" سال 1913 دیده شد. لیدا بورلی و ماریو کازرینی به عنوان اولین ستارگان تاریخ سینما در این فیلم به شهرت رسیدند.
رفته رفته رقیبانی برای لیدا بورلی پدید آمدند. فرانچسکا برتینی ستاره فیلم "داستان یک پی یرو" از دیگر بتهای آن زمان شناخته میشد. سومین بت، پینا من چلی بود که در قالب یک زن نمونۀ " فتان" به معنای زنی آشوبگر و اغواکننده ظاهر شد. به معنایی دیگر، زنی که انسان او را دوست دارد و در عین حال از او متنفر است.
در آن زمان معضل ستاره پرستی باعث ایجاد مسیری بیراهه و مبتذل برای سینماگران شده بود. تا جایی که بیشتر فیلمها فقط به خاطر ستارگان معروف ساخته میشدند و تهیه کنندگان و کارگردانان به بردههایی برای بتهای مونث سینمای آن دوران در آمده بودند.

این مسئله به تدریج از ایتالیا فراتر رفت، تا جایی که بسیاری از کارگردانان به خدمت هنرپیشهشان در میآمدند. کارگردانانی همچون اوربان گاد در دانمارک آستا نیلسن، بازیگر محبوب سینمای صامت را کشف کرد. نقشی که استا نیلسن برای اوربان گاد داشت، مارلین دیتریش برای جوزف فن اشترنبرگ در اتریش و گرتا گاربو برای کلارنس براون در هالیوود داشت. فیلمهایی که فقط و فقط برای هنرنمایی بازیگر زن نقش اولشان ساخته میشدند.

مسئله ستاره پرستی از سینمای صامت آغاز و فراتر رفت تا جایی که حتا امروزه نیز بسیاری از فیلمها به خدمت هنرپیشگان مشهور زمان خود در آمده و از این راه درآمدزایی میکنند. اغلب این فیلمها از محتوا و مضمون پایینی برخوردار هستند اما همچنان بازیگران مشهور در آنها ستایش میشوند.