
این مروری است بر چند متن تاثیرگذار از کتاب معروف الیزابت گیلبرت؛ بخور، دعا کن و عشق بورز. کتاب درباره زنی مدرن و نویسنده ساکن نیویورک است که از ازدواج و شرایط فعلی زندگیاش احساس رضایت نمیکند و تصمیم میگیرد برای تغییر شرایط و روحیه اش به پیشنهاد مردی که در بالی قبلا او را ملاقات کرده بود به سه جا سفر کند. ایتالیا، هند و اندونزی. اگر کتاب را در دسترس ندارید حتما بخرید و بخوانید. اگر خیلی اهل کتاب و رمان نیستید پیشنهاد میکنم فیلمش را با همین اسم با بازی جولیا رابرت و خاویر باردم ببینید. (البته که به خوبی کتاب نیست)
می تونی تصور کنی خیلی از ما بدون اینکه ببخشیم و یا بخشیده شویم، توی قبرهامون گذاشته میشویم.
یکی از شاخصترین مباحثی که این کتاب مطرح میکنه آزادی انتخاب در بودن است. بودن به این معنی که ما به ندرت در جایی که هستیم، احساس حضور بالقوهای داریم. حتی وقتی سفر میرویم و یا به جایی دعوت میشویم، همیشه کوله بار سنگین گذشته و آینده را با خود به همه جا میبریم. ذهن ما مدام در حال کندوکاو و مقایسه اتفاقات گذشته و وقایع احتمالی آینده با یکدیگر است و همین موضوع استرس و اضطراب ما را در جایی که هستیم به شدت تحت تاثیر قرار میدهد. در جریان بسیاری از اتفاقاتی که در زندگی تجربه کردهایم خیلی کم پیش آمده که واقعا خود را سنجیده باشیم و یا حتی بخاطر اشتباهات خود و دیگران واقعا آن ها یا خودمان را بخشیده باشیم. همین خاک کردن ناگهانی اتفاقات و فراموش کردن ناچارانه آنها به این دلیل است که با یادآوری آنها به شدت اذیت میشویم و گاهی این دردها آنقدر خوب کارشان را بلدند که برای ما لذت بخش میشوند. اما لذتی که ناشی از ناآگاهی ماست و ما را از حضور در زمان حال غافل میکند.
مراقبه یا مدیتیشن ویپاسانا به ما یاد میدهد، غصه خوردن و اذیت شدن به عبارتی المانهایی جداناپذیر از زندگی ما هستند. اما اگر یاد بگیریم که با خاموشی و سکوت به زمان اجازه دهیم که کار خودش را پیش ببرد به این نکته میرسیم که هرچیز ناراحت کننده و یا حتی دوست داشتنی به مرور زمان میگذرد.
خیلی از ما احتمالا پدیده فلج خواب یا بختک را در طول خواب تجربه کردهایم. وقتی این اتفاق میافته ما در مرز بین خواب و بیداری به چالهای خالی و پوچ پرتاب میشویم که جواب نگرفتن واکنشهای ما در این چاله باعث ترس و برانگیختگی حالت ما میشود. اما نکته جالب اینجاست که وقتی توی خواب از افتادن توی چاله آگاه باشی به جای تسلیم شدن و یا صداکردن کسی برای درخواست کمک، دنبال راهی میگردی برای اینکه خودت رو بیدار کنی. فقط باید باور کنی که هنوز همه اینارو توی خواب داری تجربه میکنی نه در زمان حال که در واقع خواب هستی. چون میدونی ماندن توی این چاله سیاه باطل چیزی جز ترس و اضطراب برایت نخواهد داشت. در واقع با این آگاهی توی خواب به این واقف هستی که صرفا داری خواب میبینی و هیچی در حال حاضر واقعی نیست؛ مثل زمانی که در گذشته سیر میکنی و یا حتی درباره آینده بیش از حد نگرانی. در واقع سعی میکنی با فکر کردن به اتفاقات غیرمنتظره و یا حتی تلخ گذشته وارد همان چاله باطل بشی که رهایی ازش بسیار سخت و طاقت فرساست. اما باید یاد بگیری که بتوانی خودت را از بالا نگاه کنی و حتی گاهی تبدیل به همان چاله شوی و قبول کنی که خیلی از مسائل دست ما نیست اما آگاهی نسبت به این مسائل و کنترل کردن بازآوری گذشته و رویاپردازی وسواس گونه درباره آینده کاملا دست خود ماست.