
این یادداشت کوتاهی است بر روزی که با هیچ کسم میل سخن نبود. عصر سرد یکی از روزهای پایانی زمستان، قرارم را با چند نفر از دوستانم لغو کردم و گوشی رو در حالت هواپیما گذاشتم. برای خودم قرار گذاشته بودم به گالری عکسی که کمی بالاتر از محل کارم بود بروم. حس میکردم بخش مهمی از من کنده شده، جایی افتاده و من از روی حواس پرتی، فراموش کرده بودم برش دارم.
احساس فقدان ناشناختهای به سراغم آمده بود که نمیدانستم از کجا نشات میگیرد. در خیالات واهی خودم غرق بودم، صدای رفت و آمد ماشینها را میشنیدم و صدای قدمهای تند رهگذرانی که در یک چشم به هم زدن از کنارم میگذشتند و همه با گذشتن از کنار هم، در یک ثانیه محو میشدیم و دیگر برای هم وجود نداشتیم. آخر خیلی کم پیش میآید آدم برگردد و پشت سرش را نگاه کند. مگر آنکه چیز ارزشمندی را پشت سرش جا بیندازد.
تو راز عجیبی را برای من فاش کردی: « میدانی از همان روز دوم دشوارترین تلاشم این بود که از فکر کردن بپرهیزم. دردم زیاد بود و وضعم بیش از اندازه نا امیدم میکرد. میبایست به حال خود فکر نکنم تا همت راه رفتن داشته باشم. اما افسوس، مغزم در اختیارم نبود و مثل فرفره کار میکرد. اما هنوز میتوانستم تصاویری ذهنی برایش انتخاب کنم. آن را با خیال فیلمی یا کتابی بر سر شوق میآوردم. و فیلم و کتاب به سرعت در ذهنم مرور میشد. اما این کار هربار به وضع حاضرم ختم میشد. آنگاه ذهنم را به خاطرات دیگری روانه میکردم..»
سرگردان در خیابانهای ده ونک قدم بر میداشتم و بی آنکه جلوی پایم را ببینم، انگشتانم را روی حصار فلزی میکشیدم و برای چند دقیقه بی مهابا جلوي حصار توقف کردم و به زمینی پوشیده از برف با دو درخت مُرده که به دورش حصار فلزی کشیده بودند نگاه میکردم. خیلی خوب با حس و حال من جور در میآمد.
باریکههای نور خورشید روی زمینی که تمامش را برف گرفته بود میافتاد و همه تلاشش بر این بود که برفها را هرچه سریعتر آب کند و زمین خالی و بایری که مثل همیشه گوشهای بی استفاده مانده بود را به اصالتش باز گرداند. به چند درخت بی روحی نگاه میکردم که شاخههایشان مثل یتیمانی بی سرپناه، همین جور در هوا معلق ماندهاند. سرد و تهی، خالی از هرگونه زیبایی.
از کوچه های تاریک و تنگ ده ونک، با درختهای بی جان و بلند قامت لبه جوبها گذشتم و به جلوی در گالری رسیدم. هیچ کس جز من و خود عکاس در اتاق گالری نبود. سکوت تلخی در فضای کوچک گالری پیچیده بود و من از جلوی تابلوی عکسها که همگی از بناهای مشهور ایران بودند، یک به یک رد میشدم و هنوز به آن زمین خالی حصار گرفتهای فکر می کردم که روح عریانش را با آخرین برف زمستان پوشانیده بود.
نقل قول از کتاب "زمین انسانها" اثر آنتوان دوسنت اگزوپری/ عکس از فیلم خواب زمستانی اثر نوری بیلگه جیلان