سرخابی رنگ است و فلزی. اغلب اوقات فلز آن سرد است و لبهایم سرد و سر میکند. نوشتههای طلایی روی بدنه آن حک شده است که هیچگاه معانی آن را نفهمیدم و اصلا هم نمیدانم که به چه زبانی نوشته شده است. کنارش پروانهای با خطوط طلایی ظریف و ساده نقاشی شده است. زیبا و دوستداشتنی ولی چیزی که این وسیله را برایم گرانبها میسازد خاطرهای دور است از دوران کودکیام. سالهای آسودگی و بیغمی. سالهایی که شاد بودیم، به راستی شاد بودیم و آینده واژه بود نه چیزی دیگر.
این خاطرات را مدیون سوغات مکه مادربزرگم هستم. سوغاتی که گرچه عزیز است ولی هیچگاه نیاموختم که چگونه باید با آن بازی کنم و ساز بزنم. در آن میدمیدم و اصوات ناهمگون و گوشخراشی از آن خارج میشد.
تنها چیزی که از آن فهمیدم این است که از یک سو به سوی دیگر صدایش از بم به زیر تغییر میکند.
سالها باید میگذشت که بفهمم نواختن هارمونیکا به آموزش و تمرین نیاز دارد، قانونها دارد ولی اکنون از پس سالها هوای نواختن آن از سرمافتاده و فقط آن را به شکل گنج نایابی محافظت میکنم.
