بهترین تجربه من از نوشتن، لمس افکار از هم گسیخته و نامنظمم بوده است. دقیقا مثل آن که رشته کلاف پرپیچ و خمی را در دست دارم و با هر کلمه‌ای که از قلم بر صفحه‌ی سفید کاغذ روان میشود، از هم باز میشود. همه‌ی معماها حل میشود. همه مشکلات ملموس میشود. رشته افکاری که از ذهن من می‌گذرد و بر کاغذ آرام می‌گیرد و ذهنم با دقت بیشتری می‌اندیشد.
میتوانم لایه‌های عمیق روان خودم را ببینم. آنجا که هرچه خاطره از خوب و بد رسوب کرده، آنجا که حرف‌های زده و نزده قرار گرفته، آنجا که کارهای کرده و نکرده سایه انداخته‌اند، آنجا که موهبتهای داشته و نداشته یکی است. به مانند اینکه همه‌چیز به عرصه‌ی وجود می‌رسد، این جاست که می‌توان همه‌ی رویاها را در آغوش کشید و آسوده خیال بود. می‌توان با سیری در اعماق روان قدم برداشت و از تک‌تک درختان ذهن، میوه‌ای از جنس خیال چید و در سبد نوشته‌ها انداخت.
با داستان‌پردازی، از لایه‌های عمیق روانم، از زندگی‌های زیست نکرده‌ای که در قانون و قواعد دنیای ما نمیگنجد، بگویم و روان شوند. آنچه در من هست تا بیش از این رسوب نکند، ترس‌هایم اضطراب‌هایم، رویاهایم و ارمان‌هایم، همه‌ی آنها را در حجم دوبعدی نگاشتم تا بلکه حجم‌های بیشتری از ذهنم را رها سازم از هرچه که می‌تواند بر پای افکارم بند ببندد. به راستی که این اتاق تاریک ذهن آزادترین جای جهان است، رنگ، خاطره، فکر همه از آن عبور می‌کنند.
