قاب‌عکس

من، یک قاب عکس هستم. در اتاق یک دختر جوان، کنار میزش نشسته‌ام. عکسی که در دل من است، راز اوست. معشوقش است، از او دور و دلتنگش است. با او حرف می‌زند. قطره‌های اشکش صورت مرا هم تَر می‌کند. هق‌هق‌اش دل سنگ را هم آب می‌کند، چه برسد به من که میدانم همیشه ابزار دل‌تنگ‌کننده‌ای بوده‌ام و از این بابت عذر تقصیر دارم.

چه علتی توانسته این دو عاشق را از هم جدا کند؟ ای کاش می‌دانستم. دوست ندارم اینچنین دلشکسته ببینمش.

در دنیای قاب‌عکس‌ها، دو نوع شکستگی وجود دارد. اولی قاب می‌شکند و در دومی که بدترین است، شیشه‌ی قاب می‌شکند. خدا نصیب نکند.

این دختر منظم‌ترین صاحب قاب‌عکس‌ها در این دنیاست. هرروز اتاقش را مرتب میکند. در یکی از همان روز‌ها بود که من افتادم و گوشه‌ی قابم لب‌پر شد. حادثه‌ی دردناکی بود. او بیشتر وقتش را در همین اتاق می‌گذراند. گاهی آهنگی میگذارد و از حس آهنگ می‌توانم بفهمم چه حالی دارد. مثلا امروز شاد است، با آهنگش می‌رقصد. من هم شاد شدم. گویی عکس در دلم هم لبخند شیرین‌تری می‌زند. لباس‌هایش را از کمد بیرون می‌آورد در ساک قرمزش می‌چید و از شلوغی اتاق کم میکرد.

زمان زیادی گذشت، چرتی زدم و شب بیدار شدم، از تکاپو افتاده بود آرامش در حرکاتش برگشته بود. گوشه‌ای نشسته بود و داشت می‌نوشت.

صبح که بیدار شدم از او خبری نبود و با ماژیک قرمزی نوشته بود"رسید لحظه دیدار" و من از حالا دلتنگش هستم.