هوای پر از گردوغبار و آلودگی بيرون را ناديده گرفت و از روی جالباسی موريانه‌خورده‌اش بارانی خاکستری‌اش را برداشت تا بيرون برود و روزنامه بخرد. صدای کفشهايش که روی زمين کشيده می‌شد در سکوت هشت صبح می‌پيچيد. قدم هايی ناهماهنگ و سست برميداشت، از ۵۵ سال سنش خيلی شکسته‌تر بود، تنهايی او را اذيت می‌کرد، تنها همکارش سال قبل سکته کرد و فوت کرد و او را با هجوم سيل عظيمی از زمان، تنها گذاشت و جديدا هم غم بازنشستگی‌اش مزيد بر علت شده است. ديگر تنها دلخوشی‌اش شده بود اينکه سيزدهم هر ماه يک روزنامه بخرد و اول تا آخرش را بخواند و حفظ کند و تعداد کلمه‌هايی که در آنها حرف خ دارد را بشمرد و در دفترچه‌ای يادداشت کند، گاهی هم که بی‌خوابی به سرش می‌زند می‌نشيند و صدای پارازيت راديو را گوش می‌دهد. راديو قراضه‌ای که هر شب راس ساعت ۱۰و ۳۸ دقيقه صدايش صاف می‌شود و دقيقا ۱۱ دقيقه و ۱۷ ثانيه بعد قطع می‌شود، در باقی ساعات چيزی جز اصوات نامفهوم پخش نمی‌کند. در زمستان جنازه‌های کلاغ‌های يخ زده را با خود به خانه می‌آورد و آنها را درون گلدان‌های سياه دفن می‌کند و برايشان مراسم ختم ميگيرد و هر روز به گلدان‌هايش آب می‌دهد و برای آنها تاريخ فوت ثبت می‌کند، در هر گلدانی که به ۵ سالگی می‌رسد ۵ دانه لوبيا می‌کارد، هفدهمين زمستان است که اينکار را می‌کند و حدود ۷۶ گلدان دارد، روزنامه فروشی هنوز باز نشده بود و در فکر تعداد کلمات خ‌دار روزنامه ماه پيش بود، چيزی از اعداد و ارقام را به خاطر نمی‌آورد حافظه‌اش رو به کمرنگ شدن گذاشته بود، موقعی که در بايگانی ثبت احوال کار ميکرد محال بود چيزی را فراموش کند،ناگهان چشم برگرداند و در چند قدمی‌اش کلاغ مرده‌ای ديد، ايستاد و با خود گفت: باز هم مراسم داريم. در همان لحظه روزنامه‌فروشی باز شد.
