رو به دریا

💫

زنی را دیدم ایستاده رو به دریا، به رویا می‌مانست. لباس بلند حریر سفید نشسته بر اندام اثیری او، در دست باد بود. باد می‌رفت و لباس را با خود می‌برد. گویی باد هم تاب دیدن لباس بر تن حوری‌وش او را نداشت. موهایش خود دریایی بودند از حجم بلند مشکی، نامرتب و ژولیده و زیبا. بخت همان‌قدر با من یار بود که فقط لحظه‌ای از نیم رخ او را ببینم ولی همان‌ بس که برای فراموش کردنش تا آخر عمر به تریاک و افیون و شراب پناه ببرم‌. لب‌های گوشتالوی گرم او که انگار از بوسه‌ی گرم و طولانی جدا شده و هنوز هم بی‌تاب است‌ چشم براق او از دریا آبی تر بود.

#نویسنده_زن