✅️یک: آتش و دود بود. دود غلیظی راه گرفته بود. نور نارنجی و گرمی او را در خود فرو برده بود. دست و پایش را گم کرده بود.اما نه آنقدر که کودک ۵ ساله‌اش را فراموش کند. از فرط حیرت و ناباوری خشکش زده بود. از میان ترق و تور ق اسباب و اثاثیه و زبانه کشیدن هرم آتش که بی‌ملاحظه هر لحظه گداخته تر میشد، صدای جیغ کودکش را می‌شنید. به خودش آمد و همه توانش را در پاهای خود جمع کرد و به طرف اتاق کودک دوید. کودک را به آغوش کشید. بدنش داغ و عرق‌کرده بود. گریه میکرد و می‌ترسید. قبل از آن که راه خروج مسدود شود باید عجله میکرد. دستانش از دستگیره‌ی در سوخت ولی چه اهمیتی داشت؟ به طرف بیرون گریخت. راه پله‌ها مالامال از دود غلیظی بود که امان نفس کشیدن نمی‌داد. کودکش را نگاه کرد تقریبا بیهوش بود. خودش هم داشت از پا می‌افتاد. اکسیژن نبود. ۴ طبقه را در آن حال کشان‌کشان آمد. به خاطر کودکش باید سرپا می‌ماند، دلیلی برای توانستن. بلاخره به خیابان رسید. ماموران آتش‌نشانی داشتند آتش طبقات بالایی را خاموش می کردند. به آمبولانس رسید، حالش بد بود، مسمومیت شدید با دود. ولی کودک سالم بود.
✅️دوم: آتش و دود بود. ماموران آتش‌نشانی در تکاپوی برای باز کردن یک راه ورود بودند. هرم آتش حس میشد. اصلا مشخص نبود در یک ساختمان مسکونی به چه علتی چنین آتش‌سوزی اتفاق افتاده است. تقریبا ساختمان را تخلیه کرده بودندو عملیات نجات همچنان ادامه داشت. صدای فریادهای خروشان مردی شنیده میشد. اسمی را صدا میزد و می‌دوید به طرف محل حادثه. ماموران مانع ورود او شدند و گفت که فرزندش ۵ ساله است و در طبقه ۴ خانه‌اش است. با عجز و لابه از ماموران می‌خواست تا کودکش را نجات دهند. او را آرام کردند و همزمان پله‌های بلند آتش‌نشانی برپا شدند، مانور جوان با پتوی خیس، از پله به سرعت بالا رفت. شیشه را شکست و وارد ساختمان شد. از میان آتش و دود و وسایل نیم‌سوخته راست گردان راست گردان همه خانه را بررسی کرد. کپسول اکسیژن روی دوشش سنگینی میکرد. در نهایت کودک را بیهوش یافت. پتو را به دور او کشیدو به سرعت قبل از مسدود شدن راه خروج از آنجا بیرون رفت. کودک به آغوش پدر بازگشت.
✅️سوم: دود و آتش و گرمای شدید کودک را بیدار کرد. اطراف را نگاه کردفقط نورهای نارنجی و حرکت دودهای را میدید. نه گریه میکرد و نه جیغی می‌کشید. حتی پدر و مادرش را هم صدا نمی‌زد زیرا که می‌دانست هر دوی آنها سرکار و شیفت شب هستند. قرار بود دایی کودک از او مراقبت کند ولی او هم رفته بیرون و کودک تنها مانده بود. کودک هر طرف را نگاه میکرد، نارنجی‌های داغی میدید. ملحفه‌ی تختش را درآورد و به سراغ آب‌پاش گلدان‌های مادرش رفت، همه آب آن را روی ملحفه خالی کرد و روی دهان و بینی خود قرار داد و به طرف کمدش دوید تا آنجا قائم شود. در مهدکودک مانورهای حریق و زلزله را آموزش دیده بود. کودک درون کمد بی‌رمق شده بود. گرم بود. عرق کرده بود. به یختی نفس می‌کشید. چشمانش میسوخت. از لای در کمد میدی آتش دارد دانه به دانه اسباب بازی‌هایش را می‌سوزاند و آب می‌کند. کم‌کم داشت از حال می‌رفت که مردی با کلاه بزرگی دید، او را روی دست بلند کرد و بعد از آن را نفهمید چه شده ولی گم‌کم هوا سبک و خنک شد.
