لبه تیغ

از خودم می‌پرسم بهتر نبود من هم راهی را که دیگران رفته‌اند بروم و بگذارم هر چه بر سرم آمدنیست بیاید؟ و آن وقت به یاد آن یارویی می‌افتم که یک ساعت پیش پر از شور زندگی بود و اکنون مرده افتاده است چقدر ظالمانه و‌ بی معنی است آدم بی‌اختیار از خود می‌پرسد این زندگی چیست چه معنی دارد؟ آیا براستی از آن منظوری هست یا بودن آن تنها معلول یک اشتباه کورکورانه تقدیر است؟