قبل از اینکه تابلوی ورودی شهر سیسخت رو ببینیم؛ بیمارستان صحرایی و بیشمار مردان رزمیپوش؛ نظرم رو جلب میکند. انگار که خط مقدم جنگ باشد.
چند زن و مرد و بچه در حال تلاش برای روشن کردن آتشند. شاید با چوبهای بلوط زاگرس. با فاصله ازشان ایستادهام و نگاهشان میکنم که ببینم با نگاهشان مرا به حریمشان راه میدهند یا نه. این ماسک لعنتی به خاطر کرونا قدرت لبخند را از هر دویمان گرفته است. زن جوان را میگویم که لباس سبزآبی لری پوشیده و نمیفهمم چطور در این برف و سرمای استخوانسوز یه لا لباس گرمتر نپوشیده. همین که نگاهم میکند انگار که اجازه را گرفته باشم؛ نزدیکتر میشوم و دستانم را بالای آتش میگیرم. جواب میدهد؛ به محض تلاشم برای گرم ماندن در آتشی که این خانواده به پا کرده، حمایت مردان خانواده را هم جلب میکنم و جا باز میکنند که همه به یک میزان از گرمای آتش بهرهمند شویم. حالا در دایرهی این خانواده قرار دارم.
-عجب سرده.
+ما دیگه عادت داریم. از کجا آمدی؟
-از مشهد. (حقیقت این است که از تهران آمدهام اما پیشفرض منفی آدمها به مرکزنشینان وادارم میکند نام شهر پدریام را بگویم)
+خوش آمدی. ببخشید که نمیتونیم ازتان درست پذیرایی کنیم. شما مهمان ما هستین. (اینها را در ترکیبی از فارسی و لری میگوید. بعضی از کلمات را تلاش میکنم حدس بزنم. پدر خانواده به سختی فارسی حرف میزند و بعضی وقتها زن جوان که شاید دختر یا عروس خانواده باشد برایم ترجمه میکند. ناراحتم که نیم بیشتری از صورتم زیر ماسک است و باقی بدنم هم به خاطر سرما، بخش زیادی از کنترل روی زبان بدن را از دست داده است. همانطور نصفه نیمه به گفتوگو ادامه میدهم.)
_سلامت باشین. شما خونهتون کدومه؟
+همین ساختمان سه طبقه. از بیرون هیچی نیست. اما داخلش ترک ترک شده. ما اینجا مستاجریم. این خونه تازه سازه ولی به هیچی بند نیست.
[در حال ریختن آب از داخل دبه به داخل کتری است.]
-میپرسم: آب که قطع نشده؟
+نه آب هست. میریم برمیداریم از داخل خانه.
-پتو هم از داخل خانه برداشتین؟
+آره هرچی لازم باشه برمیداریم. میخوای پتو برات بیاریم که گرم شی؟
-نه خوبه منم باید عادت کنم یکم، خیلی ممنون.
+شبها خیلی سرد میشه. هر چی پتو داریم میاندازیم روی بچهها ولی بازم سرده. حالا از دیروز بخاری برقی دادن. ولی کافی نیست. باید خودمون بخاری گازی هم بذاریم. اینهارا زن جوان خانواده میگوید و اضافه میکند؛ دیشب نزدیک بود آتش سوزی بشه، خدا رحم کرد. سیم برق بخاری اتصالی کرد.

مرد خانواده میپرسد تو از طرف کی اومدی؟
-از طرف جمعیت امام علی اومدیم.
+یعنی دولتی چیزی هستی؟
-نه. ما یه مرکز مردم نهادیم. مردمیم، بیشترمون دانشجوییم.
+خوش آمدین. خوش آمدین.
-در مورد خرابی خونهتون کسی چیزی نگفته هنوز؟
+چرا آمدند. یکی از مسئولین آمد گفت میخواستین خانههایتان را محکمتر بسازید. به لری ادامه میدهد و بعد هم همهی خانواده میخندند و با چشمهایشان مرا هم دعوت به خندیدن میکنند.
-زن جوان میگوید: مثکه بنیاد مسکن نام نویسی میکند ولی معلوم نیست. ما هم که مستاجریم. معلوم نیست چی بشه.
چای آماده شده. تعارفم میکنند. در دوراهی ریسک کرونا و رد حمایت خانواده قرار میگیرم.