زرخاتون

بوی روغن نارگیل میان موهای بلند سیاه بافته شده‌، تصویریست که همه‌ی زنان جوان روستاهای بلوچستان را شبیه هم می‌کند.

زرخاتون بچه را از زیر سینه‌اش میگیرد و مینشاند روی پایش.

کتاب دعا را ورق میزد. روی جلد کتاب نوشته شده است “غم فضیلت است” .

در مورد کتاب میپرسم؛ می‌گوید محمد که رفت دیگر هیچ ندارم. کاش زن دیگری میگرفت ولی زنده بود.

هنوز لباس سیاه به تن دارد. البته “هنوز” کلمه‌ی بی معنی‌ای در این رابطه است. در بیشتر روستاها زنان بلوچ‌ طبق یک سنت قدیمی، بعد فوت شوهر تا آخر عمر سیاه پوش می‌مانند. مگر اینکه دوباره شوهر کنند. اما تا آن‌ وقت نه‌تنها سیاه‌پوش میمانند که از سفر و حتی رفت و آمد با خویشان خود محروم‌اند.

زرخاتون کمتر از دو ماه است که همسر خود را از دست داده. محمد در ماشین حمل بار، نزدیک مرز پاکستان، با گلوله‌‌ای، کشته شده است. گلوله‌ی سربازی که شاید وحشت و ترس از باد و خاک، به او کمک کرده که نتواند تشخیص دهد که محمد ۲۷ساله مسلح نیست و برای گذاشتن لقمه نانی بر دهان فرزندانش، زهرا و منصور و عمر، و زرخاتون، همسر ۲۴ ساله‌اش پا در رکاب جاده‌ی مرگ گذاشته است.