دیروز رفتم انقلاب و تو اون شلوغی کفرم دراومد. نم بارون که زد و دستفروش‌ها که پلاستیک هارو درآوردن بکشن رو بساتشون و پیاده‌ها که اَمون گرفتن زیر طاق مغازه‌ها، قدم‌هامو تندتر برداشتم و خودمو رسوندم به کنار میله‌های دانشگاه تهران.
اولش تند تند میرفتم تا اینکه دیدم خیلی خلوته دیگه. وایسادم و زل زدم به ساختمونای کهنه دانشگاه.
یاد حوالی هشت سال پیش افتادم. ظهرایی که آفتاب زده بود و فلافل به دست از راه آهن به سمت مولوی گز می‌کردیم.
چقدر تصویر پارک هرندی تو ذهنم پررنگه. اولین بارها بود که این روی تهران رو می‌دیدم. خاطراتم پیش از اون از تهران، خونه‌ی زن دایی جون حوالی تجریش بود. همون خونه‌ی زیبا تو یه کوچه‌‌ای که بوی برگ سبز و نارنجی درخت می‌داد. حالا بویی که از کوچه‌های منتهی به دروازه غار می‌شنیدم، بوی زمخت فقر بود.
نم بارون که تموم شد دوباره راه افتادم.
غریبه بودن تو یک شهر همون قدر که حس رهایی داره فکر کنم حس سردرگمی هم داره.
رسیدم به تئاتر شهر و سربرگردوندم از بنرهای جشنواره. تو محوطه‌ی تاب و سرسره‌ی بچه‌ها، چندتا زن که شبییه مامان‌ها بودن رو دیدم و پناه گرفتم تو صدای بلندشون که شمالی حرف می‌زدن و بلند بلند میخندیدن. احساس امنیت کردم.
