وقتی میگی کار تخصصیت هنر درمانی هست چنان نگاهت میکنند که گویا از فضا امدی.
خوب این قضیه میتونه طبیعی باشه همونطور که من از خیلی رشته هاچیزی نمیدونم.
اما وقتی به مرکز بهزیستی که کارش مراقبت از بچه اسیب دیده تجاوز و...هست میگی این بچه نیاز داره به مقوله هنر درمانی و باز همونطوری نگاهت میکنه جای بحث زیادی میذاره.
تصمیم گرفتم هنر درمانی و اثراتی که داشته روی مواردی که خودم کار کردم رو به اشتراک بذارم.
پس اول به توضیح مختصری در این پست میپردازم.
هنردرمانی (Art therapy) از دیدگاه فیلیپ ویلیامز
انجام فعالیتهای خلاق با استفاده از مواد و روشهای (هنری - دیداری -شنیداری) را هنردرمانی گویند. هدف از فعالیتهای هنر درمانگرانه رشد هویت، شخصیت و نیزبرانگیختن احساس موفقیت درکودکان از طریق ابزارهای ابتکاری خودمحور است. سایمون معتقد است که هنر در مانی یا روان در مانی هنری مستلزم توجه به نیازهای روانی بیماران، نظیر نیاز به آزادی، اظهار وجود و آرامش است وبر همین اساس نیازمند توجه به جزئیات مهارتهای هنری نیست و فعالیتها و تولیدات هنری را نه به خاطر رویکرد زیبایی شناسانه آنها بلکه به دلیل نقش روانکاوانه و درمانگرشان مورد توجه قرار میدهد.و در نهایت در فرد به کاتارسیس می انجامد.