من!

چنان استخوان نما و ظریفم
که هرکس از راه می رسد
استخوان هایم را نشانه میرود
ریشه های من به کدام فتنه تاریخ برمیگردد؟!
خمیرمایه من از آوار کدام خرابه بود؟
منِ بی جهت، منِ بیخود
لابه لای دست و پای تاریخ گمم!
کشاله ی دنیایم...
من زخم های دهنِ آن اسبم
از فرط کشیدن افسار
مرا میانه ی لحاف پنبه زنی میگذاشتی
که هر دم چوب بزند به تنم
مرا پستانِ ماده گاوی شیرده
می آفردیدی
نه بدین سان، انسان!

• ماهی
_که دامنِ مژه گر بِفشُرم شراب چکد...

___
࿐@manam_mahi