
خوشبختانه یا متاسفانه، هوش مصنوعی کمکم داره به یک شریک فکری تبدیل میشه. بهقدری وارد زندگی روزمره شده که حس میکنم قراره بهزودی مثل ما زندگی بسازه. وقتی جیپیتی این عکس رو خیلی سریع، با این جزئیات کامل برام ساخت، با خودم گفتم واقعاً چقدر همهچیز عجیب و راحت شده! تا همین چند سال پیش، یک انیماتور باید ساعتها یا حتی روزها برای خلق چنین تصویری وقت میذاشت، اما حالا با کمک علم و تکنولوژی، در عرض چند ثانیه حاضره.
درست همون لحظه بود که سوی دیگه ماجرا رو دیدم. واقعاً همهچیز مثل یک تیغ دولبه عمل میکنه. هرچند تکنولوژی ما رو به جلو هل میده، احتمالاً میتونه چیزهایی رو هم از ما بگیره. این موضوع فقط محدود به هوش مصنوعی نیست. حتی واژهها، عبارات، مفاهیم و معانی مثبتی چون امید، انگیزه، دانش و رشد رو هم شامل میشه. امید بیش از حد میتونه ما رو از واقعیت دور کنه. انگیزهٔ افسارگسیخته ممکنه ما رو به سمت هدفی اشتباه ببره. دانشی که بدون اخلاق پیش بره، میتونه خطرناک بشه. و هر نوع پیشرفت فاقد آگاهی و تعادل، هر اندازه هم چشمگیر، در نهایت میتونه به سقوط برسه! اگر ندونیم چطور ازش استفاده کنیم، شاید پیش از ساختن آیندهای روشن، بخشی از گذشته رو از بین ببره.
در جهانی که هر چیز در عین زیبایی، سایهای از تناقض به همراه داره، احتمالاً مهمترین مهارت ما درک این دوگانگی و یافتن تعادل باشه. هوش مصنوعی خیلی جذابه، اما مثل هر ابزار قدرتمند دیگه، میتونه خطرناک بشه. هرچند تقریباً تمام ابزارهای بزرگ تاریخ همین ویژگی رو داشتن. چاپ، برق، اینترنت و غیره، همگی در کنار رشد، بخشی از زیست پیشین ما رو تغییر دادن یا حذف کردن. هوش مصنوعی هم فعلاً داره همین مسیر رو طی میکنه.
به هر حال، من موقتاً خوشبینم. اما خب، اندیشه انسان هرگز ایستا نیست. شاید روزی نظرم تغییر کنه! برای رهایی از تعصب، گاهی باید مقداری تغییر و تحول رو تجربه کرد. بهقول یکی از روانشناسان اگزیستانسیالیست، ایستایی شخصیت و اندیشه مترادف با مرگ است.
با احترام، مهدی روزبه