زنگ ناهار زده شده همه بیماران به سالن غذاخوری رفتند. فقط در اتاق شماره ۵۳،رئیس پلیس سابق شهر نیویورک
روی تخت نشسته بود و وقتی آخرین نفر از اتاق بیرون رفت،دستش را زیر تخت برد و کلتی بیرون آورد. الکس با خودش فکر کرد:« شما باید قبلش خوب منو می گشتید!» نگاهی به روزنامه ی تخت کناری انداخت. در صفحه اول روزنامه، عکس مردی بود که لباس زندان پوشیده زیر آن نوشته شده بود: خلافکار بزرگ دستگیر شد. الکس زیر لب گفت:« اگه برای از بین بردن تو مجبور بشم همه ی نگهبان ها را بکشم این کار را می کنم»
نصف شب بود نسیم خنکی می وزید. هیچکس در خیابان ها نبود.به جز مردی که لباس روشن بیمارستان های روانی پوشیده بود کرد به دست،در خیابان می دوید. فرار کردن از بیمارستان، بسیار ساده تر از آن چیزی بود که فکرشو میکرد. در خیابان سوت و کور، نور چراغ های مغازه ای را دید. نگاه کرد و فهمید که مغازه ی لباس فروشی است. لبخند زنان، تفنگ را بالا گرفت و وارد مغازه شد.
ادامه دارد....