داستان

پلیس قاتل

الکس از شدت گرما عرق کرده بود. اون رو پاک کرد ولی از حرکت نایستاد. نسیم خنکی که در آخر زمستان می وزید، مانع گرم شدن بیش از حد او می شد و برای پنجمین بار، حیاط بیمارستان آسایشگاه روانی را دور زد. از کنار نیمکتی گذشت که چند مرد روی آن نشسته بودند. یکی از مردها در حالی که داشت ریش جو گندمی اش را می کشید گفت:«هی آقای کلانتر. خسته نشدی؟» همه ی مردها خندیدند. الکس استاد و به او نگاه کرد. مرد در حالی که داشت کله ی کشیده اش را تکان می داد گفت:«راست می گم الکس. تو این هفته کلا چهل دور زدی. حیاط هم خیلی بزرگه. ببین. دوران اوج تو دیگه تموم شده. تموم شد اون موقع هایی که پشت سر هم خلافکار ها رو می گرفتی. بیا و مثل بقیه روی نیمکت بشین و از صحبت کردن و دیدن درخت ها لذت ببر. اینجا با پارک فرقی نداره.» الکس گفت:«ساعت چنده؟» مرد با تعجب که ساعتش نگاه کرد و گفت:«ده دقیقه به یازده» الکس بدون هیچ حرفی به سمت ساختمان بیمارستان روانی دوید.

ادامه دارد....