چشمامو باز میکنم شب قبل پرده هارو کشیدم تا صبح خودم به استقبال خورشید خانم برم و میرم.
نگاهی به بیرون پنجره میندازم سوت وکوره و تک و توک صدای موتور و ماشین میاد.
پرنده ها نمیخونن.
پنجره رو باز میکنم سر خم میکنم به بیرون نگاهی به درخت زندونی شده میکنم ببینم از وقتی که دستاشو بریدن و زخمی کردن جوونه زده یا نه
به سمت چپم نگاه میکنم ساختمونای قدیمی کوتاه وبلند رو میبینم که خورشید روشون تابیده.
لای پنجره رو باز میزارم تا اتاق هوایی بخوره
زمستونه نمیتونم کامل باز بزارم میدونم که حتما میچام و گلوم دردمیگیره و به فین فین می افتم.
دفترمو که جلوی چشم گذاشتم برمیدارم عادت نوشتن از سال هاست باهامه
احساس همون لحظه امو مینویسم
خشم.
چشم باز نکرده خشم؟!
چرا؟
نمیدونستم...
انقدر پیچیده بودن و توهم فکرام که راه نمیدادن برم جداشون کنم مثل گره های هندزفریم که بخاطر اینکه حوصله ی جداکردنشونو ندارم هیچوقت سمتش نمیرم و همیشه با صدای بلند اهنگ گوش میدم و یا اکثرن گوش نمیدم مگر که روحم واقعا احتیاج به شنیدن داشته باشه.
نفس های پشت هم و پی در پی میکشم تا کمی از حالم تغییر کنه جواب دهنده نبود چشمامو بستم دندونامو روهم فشار دادم حوصله ی نوشتن نبود حوصله شرح دادن جز به جز و مو به مو نبود .
رفتم سمت گوشی قسمت ضبط صدا و شروع کردم بلند بلند با خودم صحبت کردن .
هنوز شروع نشده گریه هام صورتمو پر کردن
حدود نیم ساعت با خودم حرف زدم کلنجار رفتم داد زدم نصیحت کردم سرزنش کردم بغل کردم امید دادم واقع بین شدم نیم ساعت بعد تکیه امو به دیوار دادم به دیواری که سمت راست تخت خوابم هست و همه ی خوندنا و نوشتن هام رو اونجا انجام میدم دنج ترینه برام
سرمو رو زانوهام میزارم هنوز از اشک پرم من این اشک هارو از کجا اورده بودم چرا هیچوقت تمومی نداشتن؟
وقتی تاریک شد احساس بهتری پیداکردم
دوست نداشتم بتابه نور
دوست نداشتم وقتی حتی پرده رو به سمتی نمیکشم راه پیدا کنه و بیاد داخل .
ناراحتیام ادامه داره مدتیه
بدخلقی هام تمومی نداره
و من فکرمیکنم حتی برای ادم های این خونه دیگه دوست داشتنی نیستم.
راستش این فقط تصوراتم نیست ها
این رو خیلی زیاد احساس میکنم
میدونی اینجا کسی به کسی نمیگه دوستت دارم
اینجا با عملشون نشون میدن چقدر هوای هم رو دارن و چقدر برای هم مهم هستن.
مثلا بابا وقتی برای نماز صبح بیدارمیشه بعدش شروع میکنه با نورگوشیش قران خوندن خودش به مامان میگفت برای بچه هام میخونم اون موقع یواشکی شنیدم.
بعدش هم به نونوایی میره و سنگک میخره چون میدونه من نون تازه بهم میچسبه.
مامان صبح زودتر از همه بیدارمیشه و از خواب روز تعطیلش میزنه تا برای ناهار آش بپزه چون سرده.
داداش از جرز لای دیوار هم یک چیز خنده دار پیدامیکنه و با لحن خودش شروع میکنه داستان سرایی و اغراق و همه غش غش میخندند.
حالا من.....
من که با زمین و زمان
با نور و درخت
با کوچه و خیابون
با اسمون و راه
با همسایه و ساختمونا
با مامان و بابا
با نسبت ها
با من
با خودم
با همه
قهرم
یک قهر طولانی
یک قهری که تا دم دمای اشتی میرود ولی سرانجام ندارد.
میدونم خودم باید همیشه پاپیش بزارم اما سال هاست تلاش هام بی نتیجه میمونن.
کسی جز من میل به اشتی دادن من به زندگی و زیستن نداره؟
?:مهدیه زمانی/۳۰بهمن۱۴۰۱/ساعت نزدیک به سه یا چهار نصفه شب بود.