معنا.

از قفسه قلمو را برداشتم به سمت قوطی رنگ هنر قدم برداشتم.

رنگ زندگی ام را دوست نداشتم و برایم ملال اور بود.

پناه اوردم به هنر تا رنگ و رو بگیرد زندگانی ام‌تا بشود زیستنی ماندگار زیستنی که همانندش نبوده است.

در زندگی باید وصل بود به چیزی یک اتصالی که اتصالی نکند و قطعی نداشته باشد . و انتخاب من هنر بود.

در واژه ها بیدارشدم

کلمات صورتم را اب زدند

شعر ها شانه برای موهایم شدند

موسیقی غلات صبحانه ام شد

سینما چشمانم را باز کرد

کتاب ها زیستن های متفاوت را یادم دادند

و هر روز برایم صبحی تازه و نو بود تنها با وجود هنر.

?:مهدیه زمانی/ ۱۶بهمن۱۴۰۱/ساعت۲۲:۱۵/