لا به لای اسراری که به بلور آویخته،
شمع معطری می روید
تا نفس به نفس حضورت را
با شعله ی عدم، به یاد آورد
لا به لای قصه های شب
ترانه ی بودنت را
پریانی که به آستانشان کوچ کردی ، می سرایند
زنگ سکه ها
یارای خرید بلیط خزان را ندارند؛
پس ببار
که مقصد آخرین رقص برگ های پاییزی ، زمین است
ببار و تئاتر آمدنت را
لا به لای نمایش پاییز
به اجرا دراور
من هم فنجانت را
از چای بابونه پر خواهم کرد
تا لا به لای اسراری که به بلور آویخته
یادت را گرم نگه دارم
-مهدیه صفری کوپائی-