ویرگول
ورودثبت نام
مهدی میرسعیدی
مهدی میرسعیدی
مهدی میرسعیدی
مهدی میرسعیدی
خواندن ۳ دقیقه·۵ سال پیش

خوشبختی از نگاه بودا

خوشبختی از نگاه بودا

از نظر اکثر مردم خوشبختی، وابسته به یک سری معیار های بیرونی ست. مثل خانه‌ی خوب، ماشین مدل بالا و دیگر امکانات مادی

بنابراین می توان گفت این امکانات مادی هستند که معیار برتری را به وجود می آورند.

یعنی هر چه ماشین و خانه گران تر، فرد خوشبخت تر

نگاه دوم بر این باور است که این چیز ها خوشبختی نیستند. چون ماندگار نیستند.

به قول حافظ « نه عمر خضر بماند نه ملک اسکندر » نگاه دوم تاکید می کند بر درون و می گوید خوشبختی در درون‌ ماست.

مثلا ممکن است فردی امکانات مادیِ زیادی نداشته باشد ولی از درون خرسند و خوشحال باشد.

اما این دیدگاه هم ایراد دارد. چرا که اگر ما همه ی خوشبختی را در درون خلاصه کنیم آنگاه یک فرد معتاد، که از نظر جسمی و روحی اصلا وضعیت مناسبی ندارد؛ زندگی‌اش ویران شده، خانواده اش متلاشی شده، ولی صرفا به خاطر موادِ مخدری که مصرف‌ می کند.

می گوید من از درون خوشحالم!!


پس اینجا دیدگاه سومی شکل می گیرد که بین این دو دیدگاه است. یعنی خوشبختی را در داشتن برخی معیارهای بیرونی مانند سلامتی، دارایی به اندازه ی کفاف زندگی و بعلاوه ی معیار های درونی، تعریف می کند.


بودا یک راه چهارمی را مطرح می کند.

می گوید خوشبختی نه در درون است و نه در بیرون

حتی احساسات درونی هم نمی توانند مارا خوشبخت کنند.

چرا که این احساسات نیز مانند معیار های بیرونی گذرا هستتد یک روز عاشقیم یک روز فارغ یک روز نا اُمیدیم یک روز امیدوار

بودا می گوید یک قدم از خودت فاصله بگیر و ناظر اعمالت باش، ناظر فراز و فرود هایت اینکه امروز خوشی، امروز امیدواری و یا حتی اندوهگین‌ و ناراحتی. اما تو اگاهی به این تحولات و نکته‌ی مهم این است که من پذیرای آن چیزی هستم که در حال حاضر هستم «واقعیت خودم» ونه رویا ها و نه آرزو ه،ا چرا که ذهن ما همانطور که برای داشتن یک قصر زیبا، رویا پردازی می کند. زمانی را هم تصور می کند که قرار است ما در امید و خوشبختی به سر ببریم

که هیچ کدام از این ها شدنی نیست.

ولی وقتی بپذیری من همین کسی هستم که هستم و این امیال این آرزوها این سختی ها می گذرند و من ناظر بر آنها هستم آن زمان است که به آرامش می رسی‌‌.

بودا معتقد بود میل و کشش همواره ناخشنودی به‌همراه می آورد. ذهن هنگامی که چیزی ناخوشایند را تجربه می کند، خواهان خلاصی از آزردگی می شود؛ هنگامی که چیزی خوشایند را تجربه کند، خواهان آن است که خشنودی‌اش پایدار بماند و شدت یابد.

مردم سالها آرزوی یافتن عشق را می کنند، اما وقتی که آن را می یابند به‌ندرت راضی‌اند. بعضی اضطراب آن را دارند که محبوب شان ترکشان کند؛ بعضی دیگر احساس می کنند که به کم رضایت داده‌اند و می توانسته‌اند فرد بهتری پیدا کنند. بودا دریافت که راهی برای خروج از این دور باطل وجود دارد. اگر وقتی که ذهن با چیزی خوشایند یا ناخوشایند روبه‌رو می شود فقط آنها را همان‌طور که هستند دریابد، پس رنجی وجود ندارد. اگر احساس غم و اندوه کنید بی‌آنکه آرزوی از بین بردن آن غم و اندوه را داشته باشید، همچنان غمگین خواهید بود اما این عذابتان نخواهد داد. در حقیقت، در اندوه می تواند غنایی وجود داشته باشد. اگر احساس نشاط کنید بی آنکه آرزوی تداوم آن را داشته باشید یا بخواهید آن را افزایش دهید.

بنابراین بودا در مراقبه‌ی بودایی یا مدیتیشن تمام توجه خود را بر این مسئله معطوف کند که «الان دارم چه چیزی را تجربه می کنم؟» نه اینکه «دلم می خواست چه چیزی را تجربه کنم؟» رسیدن به این حالت ذهنی ممکن است دشوار باشد، اما غیر ممکن نیست


بودا می گوید در این صورت است که به آرامش دست خواهی یافت و رنج کمتری را تحمل خواهی کرد.

۶
۰
مهدی میرسعیدی
مهدی میرسعیدی
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید