غروب صهیونیست
به قلم: مهدی غلامی – تحلیلگر و کارشناس ارشد علوم سیاسی و روابط بینالملل
ما نه در آغاز یک جنگ، بلکه در «آغاز پایان» یک رژیم هستیم. این پایان ممکن است کوتاه یا طولانی باشد، پرهزینه یا بدون برگشت؛ اما تردیدی نیست که «آغاز شده» است. حمله به خاک ایران، ترور سرداران سپاه، دانشمندان هستهای، و شهادت غیرنظامیان، نهتنها تجاوزی آشکار به تمامیت یک ملت است، بلکه نشانهای از ضعف، استیصال و ناتوانی رژیمی است که سالها پشت نقاب آهنین امنیت، به حیات مصنوعی خود ادامه داده است.
اسرائیل با حمله به کنسولگری ایران در دمشق و بهدنبال آن اقدامات تحریکآمیز دیگر، همچون ترور رهبران محور مقاومت و حملات سایبری، تلاش کرد تهران را به واکنشی احساسی بکشاند؛ غافل از آنکه پاسخ ایران، نه احساسی که «راهبردی» و مبتنی بر یک دکترین ملی بود. عملیات «وعده صادق ۳» نهتنها هیمنه نظامی اسرائیل را به چالش کشید، بلکه نشان داد که دوران ضربهزدن بدون پاسخ به پایان رسیده است.
سکوت مدعیان حقوق بشر در برابر این تجاوزات آشکار و ترورها، نشان داد که نهادهای بینالمللی مدتهاست جانباختهاند. سازمان ملل، شورای امنیت و دیگر ساختارهایی که قرار بود حافظ صلح باشند، اکنون به ابزار فشار قدرتهای سلطهگر تبدیل شدهاند. چشمان خود را بر ترور دانشمندان، کودککشی در غزه، و تجاوز به حاکمیت ملی ایران بستهاند.
جمهوری اسلامی ایران، با اتکای به رهبری فرزانه انقلاب اسلامی، آیتالله العظمی خامنهای، نهتنها از هرگونه ماجراجویی افراطی پرهیز کرد، بلکه با منطق مقاومت، پاسخی درخور و متوازن به دشمن داد. در بیانات ایشان بارها آمده است که «نیروهای مسلح ما رژیم صهیونیستی را بیچاره خواهند کرد» و تأکید فرمودهاند که «در عملیات وعده صادق ۳، این ما خواهیم بود که پایان جنگ را رقم خواهیم زد نه اسرائیل». این سخن، نه صرفاً یک شعار که «برآورد دقیق از قدرت بازدارندگی ملی» است.
در روزهای گذشته، جهان شاهد فرود موشکهای نقطهزن ایرانی در عمق سرزمینهای اشغالی بود؛ موشکهایی که از سامانههای مختلف ایران و با عبور از چند لایه پدافندی اسرائیل، از جمله گنبد آهنین، به اهداف خود اصابت کردند. نه گنبد آهنین و نه کمکهای فنی پدافندی آمریکا، نتوانستند هیمنه پوشالی امنیت اسرائیل را حفظ کنند. تصاویر منتشر شده از نابودی تاسیسات حیاتی و خسارات سنگین، تلآویو را در شوک راهبردی فرو برد.
از سوی دیگر، شادی ملتهای مسلمان، از غزه و لبنان گرفته تا یمن و عراق، از این پاسخ قاطع ایران، نشان داد که امید به مقاومت زنده است و تهران در این جغرافیای ظلمستیزی تنها نیست. مردم در خیابانها، رسانهها و شبکههای اجتماعی، از عملیات ایران بهعنوان «آغاز انتقام مظلومان» یاد کردند.
در نقطهای حساس و سرنوشتساز، رژیم صهیونیستی که خود را در باتلاق ناکارآمدی راهبردی میدید، کوشید با کشاندن پای آمریکا به یک درگیری مستقیم، ورق را برگرداند. در این میان، دونالد ترامپ با چراغ سبز تلآویو، حمله به تأسیسات هستهای ایران در فوردو، نطنز و اصفهان را با استفاده از بمبافکنهای B-52 و بمبهای سنگرشکن کلید زد. اما این اقدام نهتنها برخلاف تمامی کنوانسیونهای بینالمللی و قوانین حقوق بشر بود، بلکه به یکی از بزرگترین اشتباهات راهبردی تاریخ آمریکا تبدیل شد؛ چراکه ایران با هدف قرار دادن پایگاه نظامی آمریکا در قطر، نشان داد در تلافی و بازدارندگی، هیچ مرزی را بهعنوان خط قرمز دشمن به رسمیت نمیشناسد.
این اتفاق، نه یک نبرد ساده، بلکه یک شکست ژئوپلیتیک بود؛ شکستی که به ورشکستگی سیاسی رژیم صهیونیستی و تردید عمیق در اعتبار راهبردی ایالات متحده در جهان اسلام و حتی فراتر از آن، دامن زد.
در نهایت، آنچه این ملت را از هر تهدیدی عبور داده، نهفقط قدرت نظامی بلکه «حمایت مردمی» و «اعتقاد به مظلومیتستیزی» بوده است. مردم ایران، با حضور در صحنه، دفاع از محور مقاومت و پشتیبانی از فرزندان خود در نیروهای مسلح، پیام روشنی به جهان دادند: ما اهل عقبنشینی نیستیم.
و امروز در پرتو خون شهیدان، تدبیر رهبری، و پایداری ملی، باید گفت: عملیات وعده صادق ۳، نه آغاز یک جنگ، بلکه آغاز پایان رژیم صهیونیستی است.